(  H8  ) 
had  hij  als  zijn  stadgenoot  Hamal  (1)  te  Luik  verbleven, 
evenals  deze  laatste  onbekend  zou  g-estorven  zijn. 
Benoit  nam  den  handschoen  moedig  op,  en  in  eene 
reeks  brieven  (2)  verzette  zich  tegen  de  stelling  van 
Fétis,  als  zou  de  muziek,  wereldkunst,  tôt  geen  geslacht 
behooren  en  van  geene  hoegenaamde  school  moeten 
zijn.  Hij  haalde  het  voorbeeld  van  Weber  aan,  die  er 
alleen  op  bedacht  was  eene  nationale  dramatische  toon- 
kunst  te  stichten,  nadat  het  innerlijke  gedeelte  der 
Duitsche  zelfstandigheid  zich  sedert  lang  had  lucht  gege- 
ven  in  de  werken  van  Bach,  Hândel,  Haydn,  enz.  Hij 
wees  op  Wagner,  een  ander  vertegenwoordiger  van  het 
krachtige  Germaansche  ras  :  «  Indien  er  slechts  eene 
enkele  waarheid  bestaat  »,  zei  Benoit,  «  er  zijn  verschil- 
lende  wijzen  (vormen)  om  deze  uit  te  drukken.  Daarom 
ook  is  het  dat  de  groote  genieën,  in  het  algemeen  geno- 
men,  wereldburgers  zijn,  doch  in  't  bizonder  behooren 
zij  tôt  hun  eigen  ras.  Hadden  onze  componisten  in  plaats 
van  de  wijk  naar  den  vreemde  te  nemem,  zich  om  hiinne 
taal  en  hun  eigen  land  bekommerd,  wij  waren  niet 
sedert  drie  eeuwen  schatplichtigen  der  uitheemsche 
muziek  geweest.  »  En  hij  besloot  met  deze  woorden  : 
«  De  Vlamingen  zullen  hunne  muziekkunst  hebben.  Wat 
(4)  Hamal  (Jean-Noël),  geboren  te  Luik  in  1709,  daar  gestorven 
la  1778,  componist  van  de  bekende  «  opéra  burless  »  Li  Voègye 
di  Chaud  fontaine,  en  de  opéra  Li  Ligeois  ègagî,  beide  gecompo- 
neerd  in  1757. 
(2)  Verschenen,  onder  den  titel  van  Vlaamsche  Brieven,  in  het 
Volksbelang  van  24en  en  SI»*»  October,  7*°,  14*'»  en  2oeQ  November 
1868.  Eene  Fransche  vertaling  is  te  vinden  in  Le  Guide  musical 
van  8en  October  1868  en  volgend  nummer. 
