(  12.»  ) 
Evenals  de  vroegere  Nederlandsche  componisten  steunt 
Benoit  op  de  polyphonie  der  stemmen,  op  den  zang. 
Zijne  muziek  is  steeds  zangerig  en  tonaal.  Dat  ze  zangerig 
is,  blijkt  aan  tal  van  populair  geworden  thema's  uitver- 
schillende  zijner  werken;  dat  ze  ook  steeds  tonaal  is, 
vloeit  uit  het  feit  dat  het  plan  waarop  's  Meesters  compo- 
sities  bemsten,  altijd  op  natuurlijke  overgangstonen 
steunt  :  In  den  aanvang  van  het  eerste  gedeelte  van  den 
Oorlog,  b.  v.,  waar  het  «  solokoor  »,  afwisselend  met  het 
«  kleine  koor  »,  op  een  vroolijk  schallen  van  den  hoorn, 
en  eene  van  leven  tintelende  beweging  der  eerste  violen, 
de  Lente  bezingt,  vangen  de  stemmen  aan  in  h  groote 
terts.  Deze  aanvang  dient  hier  slechts  tôt  overgangstoon  ; 
reeds  met  de  derde  maat  gaat  de  componist  over  in  h 
kleine  terts  om  dan  met  de  vijfde  maat  voor  goed  g  als 
grondtoon  aan  te  slaan(l).  Hoe  jeugdig  en  frisch,  dit 
tusschen  linker  en  rechter  groep  afwisselend  koor  : 
Beken 
En  vlieten 
Verbreken 
Hun  boeien, 
En  schieten 
En  vloeien 
Met  tintlenden  glans, 
Kabbelend 
En  babbelend 
Hunne  oevers  langs. 
De  stemmen  reciteeren  het  fraaie  gedicht  en  het  orkest, 
(i)  BIz.  35  van  de  orkestpartituur. 
