(  146  ) 
Met  die  \eilieffing  cler  Vlaamsche  Muziekschool  t(jt 
Koninklijk  Vlaamsch  Conservatorium  bad  Benoit  zijnen 
levensdroom  zien  verwezenlijken.  Het  scheen  dat  hij 
thans  in  rust  en  \rede  de  vruchten  zou  plukken  van  zijn 
onyerdroten  arbeid,  en  gelukkig  zoumogen  staren  op  de 
lange  afgelegde  baan. 
Maar  juist  dan  leverde  de  inrichting  van  het  nieiiwe 
bestiiur  voor  hem  allerlei  moeilijkheden  op;  daarbij  liet 
zijne  gezondheid  sedert  eenigen  tijd  te  wenschen  over; 
de  kloeke  reus  was  geknakt.  Van  lieverlede  scheen  de 
ziekte  hem  minder  verdraagzaam  van  karakter,  ja, 
eenigszins  wantrouwig  te  maken.  De  vroegere  gewoon- 
lijk  zoo  opgeniimde  en  opgewekte,  de  zoo  schitterende 
geestesstemming  had  voor  ingetogenheid  en  mijmering 
plaats  gemaakt.  Benoit  was  reeds  sedert  eenigen  tijd  voor 
de  kunst  verloren,  toen  op  8«n  Maart  1901  de  dood  den 
lieven  zanger,  den  wakkeren  strijder  de  eeuwige  rust 
kwam  schenken. 
Zijne  begrafenis  was  die  van  een  koning;  niet  alleen 
kunstenaren,  vrienden  en  vereerders  vormden  de  statige 
schaar,  die  van  aile  kanten  des  lands  was  toegestroomd, 
maar  het  gansche  volk  was  daar  om  den  meest  populai- 
ren  onzer  kunstenaren  naar  zijne  laatste  rustplaats  te 
brengen. 
In  verheven  taal  drukte  Antwerpens  burgemeester, 
Jan  van  Rijswijck,  bij  de  lijkbaar  de  gevoelens  uit  die 
op  dit  oogenblik  vêle  harten  vervulden.  «  Sedert  vijf 
en  dertig  jaar  »,  sprak  de  gemoedelijke  redenaar,  «  is  het 
Vlaamsche  land,  is  deze  stad  vooral  vol  van  hem,  vol  van 
den  machtige,  van  den  hoogbegeesterde,  die  geld  en 
aardsche  goederen  versmaadde  om  algeheel  op  te  gaan  in 
