(  147  ) 
zijne  kuiist  en  hare  stiekking.  Sedeit  vijf  en  deitig  jaar 
is  er  in  deze  stad  geene  plechtigheid  geweest  zonder 
hem.  Bij  elk  openbaar  feest  was  zijne  cantate,  zijn  feest- 
lied  het  voorname  nummer  van  het  programma.  En, 
wanneer  hij  dan  optrad  voor  zijn  piachtig  orkest,  en  de 
onvermijdelijke  ovatie  eindelijk  bedaarde,  wanneer  men 
ingetogen  begon  te  luisteren  naar  de  eerste  tonen,  en 
tevens  hem  aanschouwde,  die  de  muzikale  schaar  be- 
heerschte  en  in  toom  hield,  vermanend  en  leidend  de 
ontketende  klanken  en  de  losgebroken  stemmen,  die  hij 
deed  samensmelten  tôt  een  reuzenharmonie,  dan  ging 
door  de  menigte  de  heilige  rilling  van  het  schoone,  een 
hooge  fierheid  ook  op  den  man,  die  zoo  geheel  tôt  ons, 
tôt  zijn  volk  behoorde. 
»  Wat  heeft  hij  triomfen  gevierd!  Eene  laatste  maal 
tijdens  zijn  leven,  in  1897,  bij  gelegenheid  van  de  stich- 
ting  van  zijn  conservatorium,  was  het  een  toeloop  van 
heinde  en  verre,  uit  dorpen  en  steden.  Immers,  geen 
zoo  nederige  fanfare  in  het  Vlaarasche  land,  met  lialf- 
omnevelde  muzikale  verziichting,  of  zij  zag  naar  hem  op 
als  naar  den  baanbreker,  den  held. 
»  Hij  was  toen  nog  de  geweldige,  allen  weerstand  tar- 
tend;  dat  krachtige  Ijoofd,  dat  forsch  gestel,  zijn  thans 
gebroken. 
»  Zoo  iets  ons  troosten  kan,  dan  is  het,  dat  hij  zijn 
dagwerk  heeft  volbracht;  dat  vêle  jongeren  zich  ver.lrin- 
gen  op  zijn  spoor,  elk  arbeidend  naar  eigen  ingeving» 
allen  het  oog  gericht  op  den  Meester  en  zijn  voorbeeld, 
»  De  dood  vvekt  nieuw  leven;  zoo  is  dan  deze  doode 
de  onsterfelijkheid  ingegaan.  De  droeve  plicht  die  wij 
heden  aan  hem  vervullen,  is  niet  zijne  laatste  hulde. 
