(  148  ) 
Nog  lieden  zal  ik  de  eer  hebben  aan  Antwerpens  gemeen- 
teraad  voor  te  slellen,  —  wel  wetend  daardoor  den  wensch 
van  heel  Antwerpen,  heel  Vlaanderen  te  gemoet  te 
komen,  —  dat  een  openbaar  monument  zal  opgericht 
worden  te  zijner  eer. 
»  Maar  ook  dit  is  niet  de  laatste  hulde. 
»  Hij  zal  gehuldigd  worden  in  de  toekomst,  zoo  dik- 
werf  Vlamingen  in  hun  stambewustzijn  van  eigen  kracht 
en  eigen  scboon,  zullen  luisteren  naar  de  machtige  poly- 
hymnen  of  de  gevoelvolle  zangen  van  den  grooten 
Vlaamschen  harpenaar.  » 
Antwerpens  burgemeesler  sprak  waarheid,  wanneer 
hij  Benoit's  onbaatziicliliglieid  roemde.  De  begeesterde 
Meester  versmaadde  werkelijk  geld  en  aardsche  goede- 
ren,  om  als  het  ware  in  hooger  sfeer  te  leven  en  slechts 
naar  zijn  ideaal,  de  Vlaamsche  kunst,  te  streven.  «  Geen 
middelwegen  ingeslagen  »,  luidden  zijn  eigen  woorden, 
bij  zijne  op  het  huldefeest  van  d2®«  September  1897 
uitgesproken  redevoering,  «  eerst  Vlaamsch  wezen,  dan 
de  kunst  beoefenen  als  Vlaming  ». 
Guido  Gezelle's  taal  tôt  de  zijne  raakend,  voegde  hij  er 
bij  :  «  Al  ware  onze  kunst  nog  zoo  bescheiden,  al  stond 
zij  nog  verre  beneden  uitheemsche  kunsten,  dat  ze  weze 
wat  zij  kan,  wat  ze  moet,  het  is  de  onze  en  we  hebben 
haar  lief  ». 
Deze  liefde  voor  de  taal  samengesmolten  met  de  liefde 
voor  de  kunst,  wist  hij  zijn  leerlingen  in  te  prcnten.  Met 
dankbaar  hart  wordt  hij  door  hen  herdacht,  ook  door 
den  schrijver  dezer  regelen,  wiens  eerste  stappen  op  de 
baan  der  kunst  hij  als  leeraar  met  vaderlijke  bezorgheid 
leidde. 
