(149) 
Het  valt  niet  te  ontkennen,  Benoit's  eerste  werken  zijn 
niet  op  Nederlandschen  tekst  geschreven  :  doch  de  scliuld 
hiervan  ligt  niet  aan  den  Meester,  maar  wel  aan  liet 
onderwijs  dat  vôôr  vijftig  jaar  weinig  of  geen  rekening 
hield  met  het  aanleeren  der  moedertaal  ;  ook  Hendrik 
Conscience's  eerste  schriften  waren  niet  in  de  moederlijke 
taalgesteld;  maar  beiden,  Conscience  en  Benoit,  cens  dat 
ze  den  rechten  vveg  waren  ingeslagen,  zijn  er  geen  haar 
breed  meer  van  afgeweken,  tôt  roem  van  hen  zelf.  van 
hun  volk  en  van  hun  land;  beiden  waren  bezield  met  die 
overtuiging  die  Willems,  den  stichter  der  Vlaamsche 
Beweging,  bezielde  toen  iiij  schreef  :  «  Mijn  vaderland  is 
mij  niet  te  klein  ». 
Benoit's  opgeruimd  en  rondborstig  karakter  verschafte 
hem  vêle  vrienden,  en  deze  weten  te  vertelien  van  zijne 
tijne  «  réparties  ». 
Mociit  hem  soms  een  vvat  al  te  bijtend  woordje  ont- 
snappen,  dadelijk  wist  hij  het  weer  goed  te  maken.  Eens, 
op  eene  repetitie  in  de  Société  de  musique  waar  men  aan- 
vankelijk  meestal  Fransch  sprak,  hadden  de  dames  het 
met  het  ter  studie  gelegde  werk  erg  verbroddeld. 
Benoit  maakte  zich  boos,  en  daar  ontviel  hem  het 
scherpe  :  «  Vous  êtes  toutes  des  croûtes.  »  De  dames 
namen  het  natuurlijk  zeer  euvel,  protesteerden,  wilden 
heengaan,  en  het  ging  slecht  keeren,  toen  Benoit  er 
bijvoegde  :  «  ...  mais  d'aimables  croûtes  ».  De  dames 
lachten,  waren  ontwapend  en  de  repetitie  was  gered. 
Op  de  Muziekschool  kon  de  Meester  ook  wel  eens  een 
woord  laten  ontglippen,  dat  na  te  denken  gaf.  Op  een 
concert  van  de  school,  zou  men  werken  van  leerlingen 
uitvoeren,  en  een  jonge  componist  —  een  kosterszoon  — 
