(  ^su  ) 
bood  voor  de  gelegenheid  eene  symphonie  aan.  Het 
bngeluk  wilde,  dat  het  eerste  deel  van  het  werk  heel 
en  al  op  een  aan  Halévy's  Juive  ontleend  thema  berustte. 
,'t  Was  één  «  Fille  chère,  Dieu  m'éclaire  »,  heel  het 
Allegro  door.  Benoit  had  nauwelijks  de  oogen  op  de 
parlituur  geslagen,  of  hij  vroeg  aan  den  kosterszoon  : 
«  Ge  zijt  toch  ook  een  christen  mensch  ?»  —  «  Ja,  Meester  » , 
stamelde  de  onthutste  jonge  componist,  die  welgevoelde 
dat  er  iets  aan  zijne  muziek  schortte.  —  «  Welnu,  mijn 
beste  j'ongen  »,  vervolgde  Benoit,  «  dan  moogt  ge  de  Joden 
niet  bestelen  ». 
Benoit  was  lid  der  Koninklijke  Belgische  Académie, 
correspondeerend  lid  van  het  Institut  de  France,  com- 
mandeur der  Leopoldsorde,  officier  der  Nederlandsche 
Orde  van  Oranje-Nassau,  enz.  —  Eerlang  wordt  den 
Meester  op  het  Antwerpsche  Kielkerkhof,  waar  hij  naast 
zijn  vriend  Conscience  rust,  een  gedenkteeken  gewijd, 
—  eerlang  rijst  te  Antwerpen  Benoit's  standbeeld  op  en 
wordt  hem  in  zijn  geliefkoosd  Harelbeke  een  ander 
standbeeld  opgericht. 
Doch  boven  al  de  huldebetoogingen  die  hij  in  zijn  leven 
ontving,  boven  al  de  eeretitels  die  hem  werden  toege- 
kend,  en  de  gedenkleekenen  die  hem  na  zijn  dood  ter 
nagedachtenis  opgericht  worden,  blijven  zijne  onster- 
felijke  zangen  zweven  die,  beter  nog  dan  steen  en  brons, 
zijn  naam  voor  de  nakomelingschap  bewaren. 
Jan  Blockx. 
