(  156  ) 
Op  het  Kongres  te  Cent  in  1867  droeg  hij  een  volledig 
plan  van  herinrichting  en  hervorming  van  het  Nederlands 
Toneel  voor  (1^  en  mocht  dan  ook  op  het  Kongres  te 
Leuven  in  1869  zien  dat  op  voorstel  van  W.  J.  N.  van 
Hall  een  Nederlands  Toneelverbond  gesticht  werd, 
waaraan  hij  onwrikbaar  verkleefd  bleef  en  waarvan  hij 
getrouw,  met  enige  door  hem  opgewekte  Vlamingen,  de 
jaarlikse  algemene  vergaderingen  bijwoonde  (2). 
Niet  alleen  als  Vlaamsgezinde  slond  hij  onder  zijn 
medestudenten  bekend,  maar  tevens  als  vrijzinnige.  Dat 
hij  ook  deze  benaming  ten  voile  waardig  was,  bevvijst 
de  roi  die  hij  gespeeld  heeft  in  de  «  zaak  Brasseur  ». 
Prof.  Brasseur,  hoogleraar  in  het  natuurrecht,  had  in 
zijn  les  van  i¥^  December  1855,  sprekende  van  de 
invloed  van  het  christendom  op  zijn  wetenschap,  gezeid 
dat  de  sosiale  strekking  van  het  christendom  door  de 
Rerkvaderen  ten  gunste  van  de  mystieke  verwaarloosd 
was. 
Wegens  die  woorden  werd  hij  door  enige  studenten 
«  bij  personen  die  vreemd  en  vijandig  aan  de  Hooge- 
school  zijn,  beschuldigd  van  God  gelasterd  en  de  godde- 
lijkheid  van  Christus  geloochend  te  hebben  ». 
Deze  studenten  waren  de  heeren  W.  Verspeyen, 
J.  Maeterlinck,  E.  Varenbergh  en  G.  Bareel.  Zij  legden 
de  hoogleraar  «  ten  laste  regtstreeks  de  goddelijkheid 
(1)  Zie  VerzameldeProzaschrîften,\l,S'i&-'à46. 
(2)  Ibid.,  II,  308-11. 
