(  157  ) 
van  Christus  geloochend  te  hebben  en  men  haalde  zelfs 
verpletterende  volzinnen  aan.  die  in  zeven  diktaten 
zouden  gevonden  zijn  en  enkel  in  één  bestonden  ».  Enige 
dagen  later,  door  het  enkwest  van  de  Akademiese  Raad 
in  't  nauw  gebracht,  w^as  de  beschuldiging  ene  onrecht- 
streekse  loochening  geworden,  afgeleid  uit  de  persoon- 
like  herinneringen  van  hun  vieren  en  uit  een  passage  van 
de  schrijfboeken  van  twee  van  hen.  Maar  de  gew^ijzigde 
beschuldiging  was  al  zo  vais  als  de  eerste. 
De  Akademiese  Raad  heeft  hun  geen  straf  opgelegd 
omdat  ze  nietter  kwader  trouw  gehandeld  hadden,  maar 
heeft  hun  een  vermaning  gegeven,  omdat  ze  hun  plichten 
jegens  hun  leermeester  miskend  hadden. 
Ondertussen  had  de  meerderheid  van  de  studenten 
bogrepen  dat  het  hier  een  stormloop  gold  tegen  de  vrij- 
heid  van  onderwijs.  Zij  hadden  onmiddellik  een  comité 
van  zeven  leden  gevormd  met  J.  Vuylsteke  als  voorzitter, 
oin  hulde  te  brengen  aan  hun  meester  en  om  de  aan- 
klagers  te  laken.  Het  comité  besloot  ze  niet  meer  als  hun 
medestudenten  te  erkennen  en  vroeg  tevens  hun  uitslui- 
ting  uit  de  Hogeschool.  Na  het  oordeel  van  de  Akade- 
miese Raad  durfde  het  comité,  de  7de  Januari  4856,  zijn 
vroeger  besluit  staande  houden,  omdat  de  aanklagers 
«  in  andere  omstandigheden  reeds  door  hunnen  geest 
van  bespieding  en  verklikking  de  achting  en  het  vertrou- 
wen  hunner  medeleerlingen  hadden  verloren  ». 
Dit  incident  maakte  een  grote  opgang.  De  klerikale 
pers  trok  er  partij  van  tegen  de  Hogeschool  en  haalde  er 
Laurent's  Études  sur  l'histoire  de  V humanité  bij.  In  de 
Kamer  hadden  interpellaties  plaats,  vooral  van  wege 
Dumortier,  tegen  wie  de  katholieke  minister  De  Decker 
