(  486  ) 
Brussel  scheen  hem  goed  gedaan  te  hebben.  Maar  de 
12^6  December  werd  hij  door  een  verschrikkelike  beroerte 
getroffen  en  daarmee  ving  voor  hem  de  vijf  weken  lange 
marteling  aan  die  zijn  ijzersterk  gestel  moest  doorstaan 
om  van  dit  leven  te  scheiden.  Hij  lag  daar  half  lam, 
beweegloos  ;  in  het  binnenste  van  zijn  arm  hoofd  woelden 
wrede  pijnen  en  de  slaap  wilde  niet  komen.  Eindelik 
kwam  hij,  maar  het  was  de  eeuwige  slaap,  na  een  reeks 
kleine  beroerten,  die  hem  sedert  vier  en  twintig  uur 
bewusteloos  gemaakt  hadden. 
Wij  hebben  hem  begraven  de  19<^e  Januarie  1903 
zonder  praalvertoon,  zonder  kronen  noch  redevoeringen, 
volgens  zijn  uitdrukkelik  verlangen.  Maar  onafzienbaar 
was  de  stoet  van  overheidspersonen,  politieke  mannen, 
geleerden,vertegenwoordigersvanmaatschappijen,vooral 
van  het  Willems-fonds  en  van  zijn  afdelingen,  die  aan  zijn 
famille  hun  deelneming  en  aan  zijn  stoffelik  overblijfsel 
een  laatste  vaarwel  wilden  brengen. 
Na  de  begrafenis  kwamen  enige  van  zijn  vrienden  en 
vereerders  ten  huize  van  Prof.  P.  Fredericq  bijeen  en  be- 
sloten  een  Julius  Vuylsteke- fonds  te  stichten,  dat  Vlaamse 
libérale  boeken  zou  uitgeven  en  onder  ons  volk  ver- 
spreiden  en  dat  dus  nevens  het  Willems-fonds  zou  wer- 
ken. 
Immers  tôt  de  «  vrienden  en  kennissen,  die,  zonder 
zijnbepaaldverbod,  wellicht  zouden  bijgedragen  hebben 
tôt  het  bekostigen  van  bloemen  of  van  een  gedenk- 
teeken  »,  richt  hij  in  zijn  testament  «  het  verzoek  »  dat  zij 
