(  127  ) 
zoo  deed  Dyckmans  en  bleef  hij  doen.  Hij  was  minder 
een  leerling  der  Akademie  en  een  leerling  van  Wappers 
dan  van  Oud-Holland. 
Hij  was  in  de  allereerste  plaats  een  fijnschilder,  die 
zich  vooral  toelegde  op  keurige  uitvooring  en  alleen 
stukjes  van  kleine  afmeting  voortbracht.  Hij  onderscheidt 
zich  van  zijn  tijdgenooten,die  heizelfde  dcden,  doorzijne 
malschere  manier  van  schilderen;  hij  laat  het  licht  meer 
in  de  stof  en  in  de  vleezen  doordringcn;  hij  vervalt  niet 
in  hetplatte  boerschevan  Ferdinand  De  Braekeleer.  noch 
in  het  stijf  voprname  vanWillems  in  zijne  beste  slukken 
blijft  hij  gemoedelijk  en  uit  aile  klassen  van  menschen 
kiest  hij  zijne  onderwerpen. 
Van  de  oude  Hollanders  verschilt  hij  doordien  hij 
meer  hart  en  gevoel  dan  zij  legt  in  de  menschen  die  hij 
voorstelt;  wat  zorg  hij  ook  bestede  aan  kleedij  en 
bijzaken  en  hoe  liefelijk  hij  zijne  kleuren  late  glimmen, 
toch  is  hij  er  niet  minder  op  bedacht  het  innerlijke  leven 
zijner  personages  vveer  te  geven.  Zijne  teere  schildering 
is  de  weerspiegeling  van  zijn  teer  gemoed;  hij  zoekt 
geheel  den  mensch  in  der  waarheid,  naar  den  geest  en 
naar  het  lichaam,  te  laten  leven.  Blijft  hij  in  keurigheid 
van  penseeling  in  glans  en  kostclijkheid  van  toon  ten 
achter  tegen  zijne  beroemde  voorgangers,  dan  onder- 
scheidt hij  zich  gunslig  van  hen  door  het  gevoelvolle  van 
zijne  opvalting  en  uitdrukking.  Met  hen  lieeft  hij  gemeen 
dat  hij  haartijn  elk  deeltje  en  onderdeeltje  weergeeft  in 
hoogen  toon  en  helder  licht,  dat  hij  aile  tintjes  en 
plooitjes  en  schijntjes  laat  gelden,  dat  hij  de  menschen 
en  de  wereld  aanzict  als  kleinodiën  die  kostelijk  zijn  van 
