(  -125  ) 
het  bij  de  Vlamingen  altijd  placht  te  gaan,  dat  men 
hoogen  prijs  hechtte  aan  de  handvaardigheid  en  de 
uitvoering  en  minder  hield  of  rainder  kende  van  théorie; 
men  streefde  er  meer  naar  knap  vverken  dan  naar  diep 
denken. 
Het  noodzakelijk  gevoJg  was  dat  de  schoolsclie  en 
prangende  iheoriën  der  Akademie  in  dien  grond  nooit 
diepe  wortelen  sclioten  en  dat  er  gedurig  bleef  bestaan 
of  lieel  spoedig  weer  ontstond  een  duidelijke  neigingom 
naar  de  werkelijklieid,  naar  de  natuurlijke  opvatting  van 
het  leven  terug  te  keeren.  De  oudste  beeldhouwers,  die 
de  negentiende  eeuw  van  de  achitiende  had  overgeërfd, 
hadden,  evenals  hun  tijdgenoten,  de  schilders,  de  over- 
leveringen  van  het  verstramde  en  vermagerde  klassicism 
behouden,  en  de  tegenwerking  van  de  eerstgeborenen 
der  nieuwe.eeuw  was  niet  zoo  overtuigend  door  de 
leer  en  niet  zoo  aangrijpend  door  het  voorbeeld  dat  de 
ommekeer  in  cens  en  in  zijn  geheel  plaats  greep.  Alleen 
trapsgewijze  en  langzamerhand  verdween  de  acade- 
mische  gemaaktheid  uit  de  kunst  om  plaats  te  maken 
voor  krachtiger  en  natuurlijker  waarheid.  Bij  de  Geefs'en 
en  bij  Simonis  ziet  men  er  nog  duidelijk  de  sporen  van; 
eerst  bij  een  jonger  geslacht  zouden  eigen  diepe  over- 
tuiging,  persoonlijk  gevoel,  studie  der  waariieid  den 
ouden  trant  vervangen. 
Ducaju  behoorde  tôt  de  groep  van  den  overgang;  ik 
heb  nooit  vernomen  dat  de  opvatting  zijner  kunst  bij 
hem  op  dergelijke  redeneering  berustte,  maar  in  zijne 
werken  is  zij  duidelijk  op  te  merken.  Hij  nam  de  natuur 
tôt  hoogste  meesteres  ;  hij  vereerde  ze  in  hare  schoone 
vormen;  hij  zocht  naar  gezpnd,  naar  krachtig  leven, 
