(  126  ) 
naar  beweging,  naar  fraaie  beweging;  hij  schuwde  de 
stijve  tengerheid,de  gemaakle  regelmatiglieidder  pseudo- 
klassieken. 
Zijn  eerste  werk,  de  Stervende  Bodiiognat,  legt  er  getui- 
genis  van  af.  Ilet  is  een  heldenbeeld  door  zijn  reusachtige 
gestalte,  door  zijn  i'orsclien  bouw,  door  de  leeuwen- 
manen  die  het  hoofd  omlijsten.  De  stervende  heeft 
gestreden,  zijn  vijanden  verpletterd,  maar  is  gewond  op 
hunne  lijken  neergezonken;  kracht  en  geest  ontgaan 
hem.  De  zwenkende  houding  van  zijn  bovenlijf,  zijn 
arm,  die  plooit,  zijn  beenen,  die  een  steunpunt  zoeken, 
drukken  wel  het  leven  uit,  in  zooverre  het  zich  nog  uiten 
kan.  Er  ligt  een  nobele  waarheid  in  den  held,  die  meer 
eerbied  nog  dan  deernis  afdwingt. 
Toen  den  IT»"  Aiigustus  1861  het  beeld  plechtig 
onthuld  werd  voerden  achtervolgens  een  schepen  der 
stad,  een  leeraar  aan  de  Koninklijke  Akademie  en  een 
letterkundige  van  naam  het  woord  om  den  kunstenaar 
geluk  te  wenschen  en  om  de  vaderlandsche  beteekenis  te 
doen  uitkomen  van  zijn  werk.  Gedurende  gansch  een 
uur  werd  hij  overstelpt  door  loftuigingen  :  eikenkronen 
voor  den  burger,  meer  dan  lauwerkronen  voor  den 
kunstenaar  gevlochten.  Men  zag  in  hem  den  opwekker 
van  het  vaderlandsche  gevoel  ;  men  sprak  de  hoop  uit 
dat  zijn  Boduognal  ons  onze  burger plichten  zou  herin- 
neren  en  ons  leeren  «  hoe  wij  het  vaderland,  zoo  groot 
door  zijn  verleden,  moeten  beminnen  en  ons  en  onze 
vrije  kinderen  immer  tôt  heilzarae  les  verstrekken  ». 
Ducaju  had  zeker  aan  dit  ailes  niet  gedacht,  hem  gold 
het  vooral  een  machtig  kunslwerk  te  leveren  en  dezes 
harmonische  vormen  le  laten  bewonderen.  Wel  was  hij 
