88 Kruſe. 
sn ’e Stuv weer't wedder ſtill. Jan Detlv harr den Breef op ’e Knee liggn, 
ſin Hand leeg drop, mit de anner bög he de Brill achter't Ohr rut. Sin Fru 
keek em an, as müß he toerſt wat ſeggn, un he lur, wat ſe wull ſeggn war. 
Amer keen een ſchin dat rechte Wort finn to könn. „Sa,“ ſä San Detlv endli 
un hal deep Luf, „he fitt dar gut. SE wull — — —“ wider feem he ni. — 
„Wat wullft du?” — Yan Detlv fin Boß gung deep. „Moder,” fü he — um 
a3 müß be fin Dortjn en bet veerbereitn op dat, wat he feggn wull, lä he fin 
Hand op gr — „wat meenft du darto?” — „Wongm to, Jehann?“ — „Gott, 
Moder, du weets doch, wat he ſchriff.“ — „Na Amerikal“ jchreeg Dortin op, 
„nu un nimmer ga if dar hin. Un wenn’3 mi uf ut Hus rutdrägn ſchüllt — 
Jehann, bedenf doch, wo jchüll wi dar hin Fam, wo ſchüll wi ern finn mank 
de wildfremon Minfchen. Nu un nimmer.“ „Dar heit du recht, Moder,“ 
feem dat wedder deep ut Jan Detlv fin Boß, „na’t Grot Hus heff wi dat neger.“ 
Darmit weer nu Dortjn vullftändi wedder in’t Ween fam, un denn weer ni mehr 
mit er to redn. Bit Lefen meer dat Jan Detlv fo wen, as feem hier Hölp ver 
ern Kummer, awer he leet gliks den Gedankn mwedder falln. „Denn lat ’t gan as 
't will, wi fünnt dar ni gegen an.” 
De Dag ging to Enn — in ’e Stuv war’t düfter — de Maan gung op 
un le fin Schin deerch de dre Bappelböm mer tie bleefe, ole afharmte Gefichter 
dar binn in ’e Kamer. 
Un as difje Dag keem nu en ganze Neeg von Dag’, een jüs fo as de anner. 
In de lütt Daglöhnerfat weer 't Unglück introdn. Dar meer nicks pafjeert, awer 
dat Unglüd fur in ’e Eden, um oemwer de beidn hertofalln. Dat Erite, wat dat 
mit ſik broch, weer en quäfende Unruh. Dortin er Kraft weer lahm leggt. Se 
drog to jwar an Sorgn un Gedanken. Mitünner düch er, je wull na’t Nawershus 
gan un er Hart utjchüttn. Amer wat wuſſn de davon. De baren fülbn er Plag. 
Denn meen je, dat funn noch wedder gut warn. Woſückn wuß fe uf ni. Abens 
feem denn ern Mann to Hus, jüs fo verdretli as fe, jüs jo troſtlos. 
So ging de Summer hin. De Felder warn Teddi, de lüttn Lüd Fregn er 
Rantüffeln op, un de Bur far je to Hus. Anfang Oktober gung’t Döfchen los. 
san Detlv leep Dag ver Dag na fin Burn. De Stövmehl gung, dat Korn 
war jcheept, un Peter Jakobs Harr wedder fin Plag mit ’e grote Pachtſumm. 
Ensdag broch Hinnerk Neftörp en infchrebn Breef an San Detlv. Jeærn 
harr twe Frikartn Shit. Wat nu? In't Dörp mweern twe Parti. De en meen, 
wat de beidn oln Lid dar wulln. Schließli funn dat Dörp er denn uf doch noch 
ernärn, wenn je denn dörchut ni mehr funn. De annern fin: San Detlo kunn 
ja garni beter don as reifen Hin. Dat meer doch fin egn Sen, de war em 
gut behandeln, un na Amerika gung doch allns na to. Wenn er dat badn tvar, 
je wufin mwull, wat je den. — „Wat meent He darto?“ Frog San Detlo fin 
Bur. — „san Detlv,“ ſä be, „wenn mi de Hann ni bunn mweern, if Ieet em 
mwarafti ni lopn. Ik wull jüm beidn ni hungern latn, un ſchulln wi uf dat leg 
Brot deeln. Amer wat jchall if? Ik weet ſülbn ni, wo wi afblivt dit VBerrjahr. 
He mut dat fülhn wein. — — — —  - - — — — — 
Veertein Dag nader weer bi Jan Detlv Auffchon. To Südn ünner de 
Wand, wo be jo fakn fin Sicht haari harr, ſtünn er bein Kram. Mitnehm Funn 
je nicks. Allns war dür betalt. Jedereen wull noch fin Groſchn bidregn, dat fe 
doch ni leddi un los anfeem. Dortin leet fit ni feen. Keen Minſch kunn er dat 
verdenfn; denn wenn dat Teste Stüd ut Hus dragen ward un in fremde Hann 
fummt, i3 een to Mod, as war en Stüd von’t Hart mit wegretn. Se mull ni 
jeen, wukeen mit er Spinnrad afgingn, 'keen Klock un Kakengeſchirr wegdrog; fe 
jeet op’e großmächdige Neisfift un ween. — — — — In Schummern gungn 

