

Yan Detlv. 89 
san Detlv un Dortin ton letztn Mal deer’t Dörp von er Hus na Peter Bur fin. 
De lüttn Katn ftunn ftill un ducki in Nebel un Grau. Keen Minfch mehr butn, 
narms Licht: Huſendiek fleep. Jan Detlv jtütt fit op fin Efen; den wull he mit- 
nehm. Dortjn frop bi em an, fe fror. 
Bi Peter Jakobs ſchull noch en betn Abfchied fiert warn. Ned war da mi. 
Amer as de Bur mit fin oln Daglöhner anftött un fü: Na, fat jüm dat gut 
gahn op’e anner Sid — dat fem em von Hartır. San Detlv ftött kräfti an, uf 
mit fin Fru. „Moder,” fü he, „wenn wi man erft achter Hamborg fünd, denn 
jegg wi: Adjüs Curhaven! um denn haft man fehn, kam wi wull cewer.“ 
Warafti, Dortjn (ev nf rein en bein op. Er gru vör de Neis, awer Jern wedder 
to jehn, dat munter er Hart doch op. So ging de Abnd raſch hin. 
Morgens Klock halvi dre fahr Peter Jakobs fin Sehn de beidn ut Dörp 
rut. He jchull er na de Bahn bringn. Dat Dörp fleep noch. Still un weef 
rull de Wagn dör de Felder un verfwunn in Morgennebel. 
De erjten veertein Dag na de Afreif’ war vel awer de beidn fnadt. De 
meiftn durn mer er un meen’, dat neem Feen gut Enn. De Amerikaner find 
grotharti, je hebbt dat rikli vel mit'n Mund. Man harr uf Bifpile, datt Pinner 
ni gut bi de Dlfern weern, wenn fe uf noch fo nett fchreebn, un kunn dat mit 
Spridwörter beleggn. De ganz Klokn dachn ſik higi, man Harr dat ewerhaup 
ni lidn muß, dat ſo'n ole Lüd noch op ’e Wannerfchaft ging’. Amer fe weern nu 
weg, um all nagrad beruhig man fit — dat Dörp Tem wedder in’t ole Spor, 
un allns ging fin ordnungsmäßiaen Gang. Dat Berjahr fem, un de Bur trod 
wedder mit 'e Blog to Zell, de Jungs fregn fri ut ’e Sommerfchol un gung mit 
Hi un Hott achteran. Fritz Binner muß Per dribn bi de Drillmaschin un fon- 
ffruer wedder fin Sünnklock. Peter Bur weer aftrofn, an fin Stell quäl fit 
anners een mit 'e Bachtjumm un de Sorgn. Von San Detlv war ni mehr fnadt. 
Sp 'n Dörpſchaf is en fonnerbar Ding. Dat kümmt een fo ver as en grote 
Familie, wo een den annern Fennt mit all fin Umftänn, fin Freund un fin Plag. 
Wer da tohört, fühlt fif gemütli, un wer uttredt, i8 bald fremd un vergetn. De 
Stell, de he innahm bett, flutt ſik, fin Arbeit deit en annern un an fin Herd 
warmt fif anner Lid Hann. - — — — 
Na twe Jahr paſſeer in Huſendik, woran keen Minſch dacht harr. Erſt war 
allerlei munkelt, noch ganz unbeſtimmt un twifelhaft. De hüslichſten Lüd, de ſonſt 
knapp von 'e Hofſted kem, makn Warf bi'n Nawer, um to hörn, ob 't wahr weer. 
Keen Minſch wuß wat Gewiſſes, bet denn toletz Hinnerk Reſtörp dat Fragen un 
Koppſchütteln en Enn mak un ver gewiß ut Warfen mitbroch: Jan Detlv um 
Dortin kamt wedder! Wat weer’t 'n Opregung in ’e Familie. Dat ganze Dörp 
weer enig, je ſchulln mit Freud un grote Fierlichfeit wedder opnahnm warrn. — 
Sünndags na Pingften fahr Peter Bur fin Scen wedder na de Bahn. He harr 
fe in’t Dörp as Daglöhner fett un muß bi anner Lüd fin Brot ein. Ber ent 
weer dat 'n Ehr, de beidn mwedder to haln, de he domals rutföhrt harr ut Dörp 
un ut 'e Heimat. Bi em fchulln fe uf de erfte Tid wahn. In fin lütt Behüfung 
weer en leddi Lofement, twe Fenfter na 'n Garn rut un veer fahle Wänn. Mehr 
kunn he ni beedn. Amer wat da fehl, dat bröcd dat Dörp riffi tohop. De Burn 
jorgn ver KRantüffeln un en Tonn Weetn, ver Törf un Brennholt, de füttn Lüd 
brochn, wat je man jiggens entbern kunn an Putt un Bann un annere Kleenig— 
keitn. De Frunslüd ſtürn dat allns torech, de Stuv war mit Sand utſtreit, un 
as toletz noch en Grano vort Fenſter ſtunn un de nie Klock von de Wand all 
de Herrlichkeit cewerfeeg, weer de Stuv utſtürt, a8 kem dar en Brutpaar. En 
Brutpaar fem dar frili nich. Wo feegn de beidn oln Lid ut! San Detlv meer 




