66 Wiffer, Volksmärchen aus dem öftlichen Hofftein. 
Kopp, dat fin Hot ebn de Ogn frileet, un plier in 'e Sünn. Em düch, dat kunn 
bald Middag wen. San Detlv mugg he ni fragn, mie wit dat meer; jo kon— 
ftruer he fin Sünnflod: en fingerlangn Strohhalm twiſchen Zeige- un Middel- 
finger. Richdi, de Schattn wiſ' man mer en Finger, de Klod weer ölbn. Toleß 
full He op fin oln Jungsteg un klei Hummelnefter ut. Jan Detlv full fin Ver— 
fümnis in. Mißmödi lang he na de Sicht, mißmödi ſlogn de diden Aarn in ’e 
Stoppeln. 
Fritz harr recht hatt, vellih mehr dörh fin Magn as dörh fin Sünn— 
klock, awer ’t weer Middag. Dörch de Stoppeln feem Dortin. Se leep immer 
jo 'n halwen Tuddraf, feen Dof um 'n Kopp, de Arms bet an! n Ellbogn op- 
frempt, Tem je direft von 'e Wafchbalje, um ern „Kerl” Eten to bringn. Unner— 
wegs jammel je noch gau en paar Iofe Gafjenhalm op. „Na, Fritz, matt jegg 
de Rügg, kann he 't Bücken verdregn?“ reep je eier 't Stüd. „Dortin, is 't 
Middag?” frag Fritz. „Sa, Jung, lop man, dat du to Hus kummſt.“ En Stunn 
Middag gev ’t man. Fritz Freeg fin Drinknflaſch ut’e Fredgrew, trod fin Weit 
in ’n Gang an un nei ut. Unnerdes ftell Dortin en paar Garbn in 'n Hodn, 
!ä an ’e Schattenfit twee Garbn as Sitz, en ver em — „Jan Detlo!” reep je 
cewer 't Swatt —, en ver fil. Se et mit op 't Feld. „San Detlv! Vergęet 
din Rock ni ewertoflan!” Se mark noch nich, dat ern „Kerl,“ as je ümmer 
fä, wenn fe von em fnad, hüt jo langtöſi dörch de Stoppeln fem. Se muß noch 
rafch den Rock haln, ſchull, dat he ſik abflut verföhln wull, un dat je man fo 
weni Tid harr. Nu feten fe achter 'n Hoden un heln er Middagstafel. Jar 
Detlv ſnack Hüt nids. „Wat jchad di?” frag Dortin. „Hes di mit din Gicht 
vertörnt? Seggs ja fen Wort.” — „Moder,” ſegg Jan Detlo, „weetſt du, wat 
'n „Grot Hus“ is?“ Klaps! harr he en mit 'n Lepel op ’e Hand. „Lat din 
Narrnkram — wat ſchall dat mit dat Grot Hus?“ Op diſſe Frag harr de Gedanke 
in Jan Detlo grad lurt. Nu funn he fif uf in er Boß faftwuddeln. Wort bi 
Wort füll San Detlv fin Sorgn un Gedanfn in Dortin er arglos Hart. He 
ven er vör, wi ’t ni anners fam funn; dacht harr he ’t all lang, wenn de Bur 
aftrock, weer ’t fo gewiß a3 't Amen in ’e Kark. „Jede Bur in’t Dörp hett fin faſtn 
Daglöhner; if bün old un ftiv, Feen jchall mi nem“ — de ganze Starrheit un Hoff- 
nungsloſigkeit Hung der fin Wör, de fif ümmer inftellt, wenn en Mann, de fing 
blot mit Hann un Arms arbeit, den Kopp de Baewerhand lett un anfangt to grumeln. 
Defülbe Troftlofigkeit full ewer fin Fru her. Se weer witt a3 de kalkde 
Wand. As Jan Detlo to Enn weer, ftütt fe er Ellbogn op ’e Knee, lä ern Kopp 
in ’e Hann un fung bitterli an to ween. Dar feeten nu de beidn oln grau'n Lüd, 
meren in de blöhnde Welt, alleen, un grun fit ver de Tofunf. 
Anmerkungen: ') Oberhemd. ?) Goldlad. 9 Arbeitshaus. *) Lexrche, 
RR 
VBollsmärchen aus dem öſtlichen Holitein. 
Gejammelt von Brofefjor Dr. Wiſſer in Eutin. 
4. Dat gifft noch) mehr ſo'n Dumm’. *) 
Dar iS mal ’n Fru weß, de is fo dumm weß, de hett mal vör'n Fürhöörd ") 
ftan un bett Pannkooken bat. Un mwilt fe bi to baden iS, ward je dar jo mit 
Luß'n na,?) un fe geit darbi to eten. 
Do ward je war, dat er Kooh — de hett an’e Del ftan —, dat de er 
ümmer ankik't un aderfau’t. °) 
Do meent fe, de Kooh will er nafau’n,*) un do jecht je: „Letts din Kau'n 
ne na, if gev' di een’n mit de Äx vör'n Kopp.” 


