


San Detlv. 65 
wenn je den Gafin infahren wulln. Peter Thießen harr em all wat opholn mit 
Snadn, awer as he an ’t Hed ftunn un von’n annern Enn San Detlv fin Sicht 
veewerklung, fif Släg un en kortn, düch em, he muß doch noch gau mal Hendal 
gan. So ſtek he ſin Spadn mit 'n kortn Ruck in't Öwer, bög ſik um 'n Heckpal 
un ſnäkel an 'e Groew lang na 'n annern Enn. De langn Aarn ſtrekn an em 
lang un ſlogn ſwar achter em torügg. Af un an flog en Mohnblom mit Stengel 
un Wuddel op 'n Weg, denn nicks arger em mehr a3 diſſe verneitn rodn Blöm. 
Nu meer he neffen fin Meier. „Gudn Dag, Gott help!” reep he em to. „Danf 
uf, un Wert,“ Hung dat ut ’e Gaſſenaar. „Ra, will 't ſchaffen?“ San Detlv 
trock den Rügg grad, lang na fin Stref in 'e Sidntaſch von fin fiffamm Büx un 
fuug an fin Sicht to ftrifn. „De Gaſſn is op Stedn betn dull un liggt wat 
hin un her,“ meen he, „awer dat mutt fin Willn jo hebbn. " — „38 all wat be- 
fannt, wat he gelln fann?” De Bur harr en Yar in ’e Hand utfchiirt un pus 
de Korns rein. „Is wull noch de ole Pris,“ fegg he Yangfam, „dat Korn will 
ja gans ni in ’e Höch.“ — Se kem op de Prije von fröheren Jahrn to ſnackn; 
de Bur behaupt, 't war ümmer ſlechter, San Detlv harr 'n merkwürdig faften 
Globn, dat ’t beter warın muß. „Se will Em wat feggn,” ſä Peter Jakobs 
toleß, „mi iS de Sak wer — if bün fatt davon, anner Lüd Geld to verdeen 
un un’ betn Kram darbi totofettn. Diffe Aarn noch un denn is ’t vorbi.” Wwer 
San Detlv fin Gefich trod en depn Schattn. He wull jüs fin Teerftref in ’e 
Sidntaſch glidn latn, nu full em dat ut ’e Hand in ’e Stoppeln. „Waat?” reep 
he ganz verjtört. „Aiftredn will He? Wat fchall ik denn?“ 
Mit 'n Mal meer de fremde, unheemliche Gaft dar, an den he den ganzen 
Morgn noch ni dacht harr. Nu muß dat fam. He hör ni, wat fin Bur noch 
allens ut’nannerjett. De Sicht leg wer de Garv bi’n Matthafen, as meer’t 
eewerhaup all to Enn. Lifen wich he mit 'n Ärmel öwer fin Gefih. „Unſ' 
Wert,“ ſä he denn mit brafn Stimm, „denn mut if un min Fru na ’t Grot Hus.” 
Peter Jakobs ſä garnids. Daran harr he ni dacht. Sin egen Laſt drück 
em jo, dat em ni infulln weer, he lä vellich annere uf noch en op. „Wo kummt 
He darop?” frog he tolet. „To Haun un to Döſchn gifft 't uf doch bi anner 
Lid. De Hof ward mwedder verpacht, un jo vel if darbi don kann, blüv dat bi 
de ole Mod, dat de Daglöhner mit evergeit.” San Detlv fä wider nicks as 
„ja — ja” Wenn awer de Bur meen, dat gull em, denn irr he ſik. San Detlv 
weer mit fin Gedanfn to Gang. Ver em fteeg dat Grot Hus op, un achter de 
füttn blindn Nuten feetn he un fin Dortin. 
Tröften kunn Peter Jakobs ni, abfolut ni. He weer fülbn fo 'n Stiffopp, 
de fit op en Gedankn faftbeet. So ſtunn fe fit ſtill gegenewer. — De Luf weer 
allmält briiddi warn un leeg- [war un die gwer de Gaflenhalm, a8 de Sorg 
cewer Peter Jakobs un de Schatten op fin Daglöhner fin Gefih. — — — 
De enzig Unbedeeligte weer Friß, de Binner, en Jung von veertein Jahr, 
de fif mit jedn Garv afquäl, a8 mweern ’t all Jungs, mit de he fif fatn muß. 
Em fem dat ganz rec), dat Jan Detlo na fin Menung de Tid verjnaf. He hal 
dat Verſümte wedder in un frog toleb fin Vader, ob fe ophodn wulln. „Gliks,“ 
jä de. He wull noch 'n Verſök man, fin Meier optorichn, awer op de Weid 
nebran harr dat Jungveh dat Heck apnſchürt un kunn jeden Ogenblid en Beſök 
in 'n Gafin mafen. Dp denfülben Weg, den he fam meer, ging he torügg, un 
San Detlv ſtunn allen. He keek ver fit dal. in ’e Stoppen. Mißmödi Hung 
fin Arms bi ’n Liv dal. Fri muß ni, wat he fchull. Sin Vader feem ni 
wedder. De lebte Garv dörf he ni opbindn, wenn de Meier fin Matthafn darop 
leeg; dat weer 'n ole Regel. Sollä he ſik längelang op fin legte Jung, den be 
cewerwunn, flog en Been in 'n Winkel cewer ’t anner, ſchov de Hänn unner ’n 

