64 Kruſe. 
ſummer to Fredgrevflein un Wallopbwern, denn in 'e Aarn; he mei, fe bunn. 
Naher kem de Winter. Jan Detlv gung mit ’e Döfchflör, un Dortj feet achter’t 
Finfter, ganz verftefn achter Grano un Güllan ?) un ſpunn. Weer de Winter to 
Enn, denn heel Jan Detlv fin Jahrsrefn aff. Enfach genog: jo un fo vel Morgn 
affhaut, de Morgen to twinti Mark op egen Koft, maf jo vel. Ber Klein, veer 
Döſchn un allerlei Huspuffeli maf fo vel. Summa Summarum jo vel. Davon 
aff de Heeferrefn, Schofterrefn, ver Brot un Gafjen op ’e Mahl un jo wider 
maf Summa datfülbe. Dat Jahr is rum, wi fünd rum, un in min wörmiftefigen 
Seländer iS „Friede Gottes un Püttjer ut Winbargen.” Denn fung en niet Jahr 
an. To Süden ünner de Wand, den Pudel gegen en von de dre Pöppeln, de 
Dortjn immer de Stuv fo düfter mafen, feet denn Jan Detlv, log fin Haarjpitt 
in ’e Eer un fung an, fin Sicht to haarn. Dat weer denn fin Oldjahrsabend. 
Darbi fem un gung allerlei Gedanken. Stille Gedanken von ’e Arbeit, von fi 
Rinner, uf wull von fin Bur, wie fwar de darver feet. Em weer fierli un egen 
to Mod, as dat ver gewöhnfi an jo 'n Abend is. Den annern Morgen Klod 
veer gung’t denn to Feld to Haun. Dat nie Jahr weer dar. So weer’t ümmer teen. 
Awer 't blev ni jo. In Jan Detlo fin Abendgedanken kem en fremdn, 
unheemlichen Gaſt. Ünner all de Wünſch un Hoffnungen, de he un fin Dortjn 
as Heiratsgut mitbröcht harrn, weer en Gedanfe as Schotfind grottroden warn: 
en egen Hus to hem. Noch jo lütt, noch fo verftefen un fümmerli, wenn’t blot 
en egen weer. Noch harın je 't ni. Noch ni. In ’e erften Jahrn ging all de 
Iwer op dit ene Ziel. Naher wuß de Familie, un dat Hus rüd im ’e Fern. 
Denn fem en Tid, wo’t megli ſchien. Dortj ref all mit Gewißheit. De Kinner 
weern grot un verforgt, nu wulln je trüggleggn. Amer je harr ni bedadh, dat 
San Detlo fin beftn Sahın hatt harr, un ’t blev bi dat ole Facit. De Affrekn 
ftimm, awer mer weer da nis. Toleg war Jan Detlv fin Schotkind untru. 
He wuß: wi krigt dat ni. Mug fin Fru noch ftill davon dröm achter’t Spinnrad, 
he löw ni mehr daran. Sin Wünſch warn bejcheidener: wenn he man arbeits- 
fräfdi blev bet an’t Enn, denn wull he tofredn ween. So gingn de Jahın, un 
nu weer dit letz Jahr in fin Oldjahrsabend-Betrachtung de fremde, unheemliche 
Gaft inflefn um nefjel fit faft a3 de Quitz in 'n Cerdboden. Wenn uf dat ni? 
Wenn he toleß ni mehr los kunn mit Sicht un Döſchflör, wat denn? Denn 
mufin he un fin Sru na 't Grot Hus.?) Kolt un gräfi frop dat Jan Detlv 
fang den Rügg. He feet un grumwel un kunn feen Utweg finn. Ver alln Ding, 
wat ſchull He Dortin feggn? He kunn un mugg er ni in ern Drom ftörn. Se 
war dat ni ewerwinn. So nehm he den Gedanken wedder op, dat je torügg- 
leggn wulln. Op jeden Fall muffn je dat. De Utgav muß rünner. Sin Bur 
muß er ’n beten biftan — un Peter Jakobs weer gut von Natur, — denn kunn 
fe t noch erreichen, meen be. So refn fe beid. Dortjn dar binn un Jan Detlo 
ünnern 'n Pöppelbom, fe von en Hus, dat ni fam wull, un He von en, Dat 
bel enmal ungebsbn: beide opuehm mull.ı — im. mie un 
Den annern Morgn mit Sünnopgang ftünn Dan Detlv op’t Negenfchepelitüc, 
dat dit Jahr mit tmeereegon Gafin jeit weerr, un rull de erfte Garv ut. Weg 
weern de Gedanken. De Löwinf*) fungn babn em, de Daudroppn Hungn an 'e 
Saffenaarn, ut ’e Stoppel rük dat jo Erüderi un friſch, wo kunn Jan Detlv hier 
noch ſware Gedanken Hem? De Sicht ging em von ’e Hand wie fünft. En Swatt 
fegg fit an ’t anner um ümmer wider blev fin Binner — Dortin gung all Jahrn 
Yang Öllers halber ni mehr mit to Feld — achter em trügg. 
Gegen tein fem Peter Jakobs lang 'n Weg, hemdsärmel mit 'n Spadn op 'e 
Na. He wull bi de Dammſted de Grüpp tofmitn, damit allns in 'e Reeg iveer, 


