

Volksmärchen aus dem öftlichen Holftein. 45 
„Sa,“ jeggt je. 
Do gifft je er je wat, de Suldaten, un do geit de Buddel je rund. Toletz, 
do fri’t je al wat in Kopp un ward al juch’n dar buten. ?*) 
Do jeggt de, de dar binn’n find, de Stalllü', fe ſchall dar uf mal rin kam'n. 
Do geit je dar uf rin, um de nemt uf je wat, un dat war’t ni lang’, do 
fünd fe all’ in Slap. 
Do nimmt he den Nitfneh vun’t Peerd heraf; den’ jett he up ’'n Ruum- 
boom. ??) Un den Stallknech, den’ gifft he 'n Beſſen in de Hand. Un den Kutfcher — 
de heit dat Peerd je bi'n Tom fat hatt — den’ ftell’t he woor ??) an de Krüff. 
Un do nimm’t he fin Peerd un ritt wech. 
As de Herr 'smorns upfümmt, dunn liggt je dar all un flap’t. 
He iS je bös', awer he mutt dar doch öwer lachen. 
Naher kümmt He mit fin Peerd anriden. 
„a,“ ſecht de Herr, „nu dat tweet Tour!” 
He ſchall em fin Fru je dat Bettlafen ünner'n Liv’ 1%) ut ftel’n un den Finger: 
rink vun'n Finger. 
Do mak't he ſik 'n Strokeerl, un do geit he 'snachs hen, as ſe to Bett 
ſünd, un lett den Strokeerl ünner in't Finſter kiken. 
„Dar is 'e al!” ſecht de Herr, „ik will em dotſcheeten, den Aas!“ 
Un fo a8 he toofchütt,?*) de Herr, do jmitt he den Strofeerl dal um Eriippt ?°) 
'n beten achter de Eck. 
De Herr, de hett den Keerl je fall’n jeen, un do fecht he to fin Fru: „Sa, 
it mutt man hen un em 'n beten an ’t Sit?) ſchanzen; füß ſünwi?) je unglückli.“ 
Wilt de Herr nu bi den Strofeerl to Gang’ iS, do fpringt de Spitzboof flinf 
herin na dat Hus, na fin Fru rin, un nimmt den Herrn fin Spraf an um fedht: 
„Giff mi gau den Fingerrinf un dat Bettlafen wenn’t mennimal jchull ’n 
beten lang’ war'n —, dat de Keerl dat ne mwechhal’t. He fann am Enn’ uf een’n 
achter de Hand hebb’n.” 
Do gifft je em den Fingerrinf nn dat Bettlafen, un do mak't he je, dat he 
wa' wech kümmt. 
As de Herr naher kümmt bi fin Fru, do ſecht he: „Dat weer de Keerl gar ne, 
dat weer man 'n Strofeerl. Dat ſchall em awer doch ne Lücken, 2°) dat he dat kricht.“ 
„Sa,“ Tech’ je, „du heß mi dat eben je al afnam’n.” 
„Wat?“ ſecht de Herr, „denn iS de verdammte Keerl hier je doch al weß.“ 
Na, dat hett'e uf je wech. 
Annern Mornt fümmt he je mit dat Bettlafen un den Fingerrinf an. 
„Sa,“ jecht de Herr, „mit dat drüdd’ Tour!“ 
Nu Shall he je den Preefter un den Köfter ftel’n. 
Nu fangt he fit da s 8) ſo'n Kref’n, ?®) un de badt ?®) he all 'n Lich up ’n 
Rügg’n,un do jett he er 'sabens up ’n Kirchhoff hen um ftidt de Lichter an. Un 
as de Kref nu all’ rümkrup't ? up ’'n Kirchhoff, do geit he in ’e Kirchendör 
benftan un fangt 'n predi'n an, dat de jüngs’ Dach ſchall kam'n, un de mit na 
'n Himmel wüllt, de ſchüllt kam'n un hier in den Sad Erupen. 
Nu höört de Köfter dat, de hett an’n Kirchhoff wan’t. De löppt hen na ’n 
Preeſter un vertellt den’ dat, un de will uf je geern na 'n Himmel, un do Frup’t 
je bei’ na den Sad rinner. °?) 
As he er in 'n Sad hett, do ffept he mit er los'. 
Do kümmt he dör'n Wilch,??) dar i8 ari?t Water in. Do fecht he: „Dies 
it das rote Meer.” 
Un do ffept he er na 't Herruhus, de Tripp lanfup.?) Do fecht he: „Dies 
it Die Himmelsleiter.“ 



