Volksmärchen aus dem öftlichen Holftein. 149 
In dat um dat Hus, ſech' fe. ; 
Do ftiht HE af un nimm’t er Mat.?) Un as HE er Mat ngm’n hett, föört 
he wider. 
Ru köfft He er. je Schooh un Strümp um fbört dormit na er Hus hen. 
As de Olſch rut Fümmt, do fecht He, he bring’t Schooh un Strümp. Un 
woten‘) a8 de Schooh paffen doot, de Ihall fin Fru ward’n. 
Nu heit de Olſch noch 'n rech Dochter hatt, de is jo häßli weh. 
As de Köni dat nu fecht vun de Schooh, do röppt je er Dochter rin un 
ſecht, je fchall de Schooh mal anpaflen. 
De Dochter de paßt de Schooh je an; fe find er gwer to lütt. 
Do ſecht de Olſch: ‚Och, Herr Köni, min Dochter Hett man fo 'n did 
Strümp an. SE will mit er na de anner Stu’ gan um er dünner Strümp an- 
treden. Denn ward je wul pafjen.’ 
Nu geit je je mit er na de anner Stuv’, un do nimm’t fe ’n Meß?) un 
Initt er Dochter de Haden dal,‘ un do quält je er de Schooh an. 
Do gat je wa’ rin, un do fecht de Olfch: ‚So, Herr Köni, de Schooh de paßt.’ 
Wat ſchall HE do fegg’n? He hett dat Woort je mal ſprgken, un do mutt 
ẽe dar je bi blib’n. 
As he nu mit er wechfbörn will, mit de rech Dochter — un de Olſch mutt 
he uf je mitnem’n —, do fragt he er, wat je noch mer Döchter Hett. 
34, jech’ fe, fe hett noch en Stefdochter, de is in ’e Röf. 
Sa, jecht de Köni, denn fchall de uf mit un geb’'n er Sweſter dat Gelei’. 
Och, jecht de Olſch, dat is fo 'n ol fwart Aſchenpüſterſch,) de kann fe gar 
ne fen lgten. 
Eenerlei, jech ’e, lat er weſen as ſ' will, mit ſchall je. 
Nu Fricht de Stefdochter je vun de rech Dochter er Tüch?) an, un do füört 
je uf je mit. 
AZ je nu ünnerwegens find, do flücht dar ümmer ’n Vogel baben?) er, de 
fing’t ümmer: ‚Blut im Schuh, Blut im Schuh!’ 
‚Wat fing’t de Vogel?’ fragt de Köni. 
„O, Herr Köni,’ fecht de Olſch, ‚de Wagel fing’t Sinkſank, un wi fbört 
unjen anf.’ 
De Bagel blifft gwer immer bi: ‚Blut im Schuh, Blut im Schuh!’ 
Do ſecht de Köni to den Kutfcher, 56 ſchall mal ftill Hol. 
De Kutſcher Hölt je ftill, un do jecht de Köni to de Stefdochter, fe ſchall er 
Schooh mal uttreefen. 
Se tredt er Schooh ut: dar is niks in. 
Do jecht hE to de anner, je ſchall er Schooh uf mal uttre’n. 
‚Öott, Herr Köni,’ fecht de Olfch, ‚de fitt je jo ſchön, Taten ©’ er dE doch an.’ 
„sa, jeh ’e, ‚je kann er naher je wa’ antred’n.’ 
HE 18 ſik dat al mooden ieh. 19) 
Do mutt de vech Dochter er Schooh uf je uttredfen: do find je ganz vull Bloot. 
Do mitt de Köni er bei’!!) vun 'n Wagen raf, de Olſch mit famms er 
Dochter, un do föört he mit de anner ivech. 
De Olſch fchelt er na, fe Schall er dat Tüch weller geben, wat je anfregen hett. 
Dat will ’e er wul wa’ henſchicken, fecht de Köni. NgE'?) kann he er je 
doch ne mitnem’n. 
Un darmit führt HE mit er wech, ng fin’n Sluß ben, un nimm’t er to 'n Fru. — 
Na ’n Zara Tit'?) kümmt je in Wuch’n un fricht 'n lütt'n jung’n Prinzen. 
Do fam’t de Olſch un er Dochter mal un wüllt er befüöfen — de Köni is 
gra' ut weß — un de Dlfch fett ſik bi de Königin hen, vör’t Bett. 
— 
a) 

