Volksmärchen aus dem öftlichen Holftein. 151 

Do jecht de Ent: ‚Een’n Abent kam ik nu noch weller. Wenn ji mi denn 
fen Bloot winn’t,20) denn bliv if 'n Ent’ Un dgrmit Früppt fe wa’ ut 't 
Götellock herut. 
Annern Mornk denkt de Kökenjung: ‚Dat muß du den Köni doch ſegg'n.' 
Un HE fragt den Bedenter, wat he man?!) mal na 'n Köni halt. 22) 
Do jecht de Bedenter, dat kunn den Köni am Enn’ ne paflen. HE Schall 
em dat man fegg’n, He will dat wul beitell’n. 
Ne, jecht de Köfenjung, HE mutt den Köni dat ſülb'n ſegg'n. 
Do geit de Bedenter na 'n Köni un fragt em, wat de Köfenjung man mal 
rin famen jchall. 22) 
9, jecht de Köni, He fhall??) man rin Fam’n. 
Do geit de Köfenjung je rin un vertell’t em dat all. 
Do jecht de Köni: ‚Dat 's goot, min sung, dat du mi dat ſechs. Nu 
Ihaß ?*) du hüt Abent in min Bett ſlapen, un if will in din flapen.’ 
Na, sabens, do mutt de Köfenjung in den Köni fin Bett ſlap'n, un de 
Köni lecht ſik in den Köfenjung fin Bett. 
Sin’n Spwel nimm’t he mit. 
Do kümmt de Ent weller dör 't Götellock um jecht: 
‚Köfenjung, wat mgks du? 
Slöpps du oder waks du?’ 
Do ſecht de Köni: ‚SE flap ne, if twaf.’ 
Do jet de Ent: 
‚Dat lütt Klöckſchen, Eling’t dat noch? 
De lütt Vagel, fing’t He noch? 
De lütt Sön, wen’t he uf ve? 
De Herr Köni, grämt he ſik uf Del?’ 
Do jecht de Köni: 
‚Dat lütt Klöckſchen Eling’t ne mer, 
De lütt Vagel fing’t ne mer, 
De lütt Sön wen’t fo vel, 
De Herr Köni grämt ſik noch vel mer.’ 
Un do nimm’t he fin’n Sewel un haug’t >>) too, un haug't de Ent ’n Lock 
in 'n Foot. 
Do fteit fin Fru vör em. 
Do kümmt ?6) He up um nimm’t er mit na fin Stuv'. Un do geit he na 
de Slapftup’, wo de anner in Bett licht mit den lütten Prinzen. 
Do jecht de Olſch: ‚Gott, min Sön, du kunns je doch flapn. Dat is je 
dul nog,?”) dat wi beiden Bier rümmer woogt ?°) mit dat Lütt.’ 
De lütt Prinz hett je iimmerlos wen’t. De anner hett je fen Such ??) hatt. 
Do ſecht de Köni, HE kann doch ne flap’n. 
Un do jett He fif bi er dal un fang’t allerhand Snad mit er an. 
Toletz fecht HE to de Olſch, fe ig je jo old word’n un bett allerhand höört 
un belev't — wat jo ’n?®) vör Straf hebb'n möt, de anner Lit’ in Tier’n ver- 
wanneln doot. 
‚Sott, min Sön,’ fech’ fe, ‚jo 'n möt je fo ’n bare?!) Straf hebh’n. De 
möt jplidderngf in 'n Tunn', de mit Nogels utflggen i8, un denn mutt dor 'n 
blinn’ Perd vör, um denn möt fe dar jo lang’ in rödert 32) ward’n, bet je dot find.’ 
So,’ ſecht de Köni, ‚nu Heß du din Ordel ſülb'n Iprafen.’ 
Un do fett he den annern Dach 'n Bar Tunn's mit Nagels utflagen, dar 
fam’t de beiden ſplidderngk in, de Olſch un er Dochter, un do ’n Baar blinn’ 

