208 Wiſſer, Volfsmärchen aus dem öftlichen Holſtein. 
Nu geit fe je mit dat Kind rund, un dat war't N fo lang’, bet je bi Hans 
kam'n deit. 
Do kümmt Hans gau !) bi, um fmitt fit verlanf 2) vör er dal. 
Dar fang’t dat Kind hwer an to lach'n un jmitt mit den Appel na em. 
Do ward Hans je Badder to dat Kind. 
Nu is den Köni dat giwer je fo ord’när weß, dat fin Dochter jo 'n Bengel 
to'n Mann hebb'n Shall. Un he kümmt bi un lett 'n Schipp mafen, dar kam't 
Hans un de Könisdochter in, un de lütt Jung uf mit. Hans kümmt in en 
Lofement, 1) un de Könisdochter mit er'n lütten Jung in dat anner. 
De beiden Kamern jünd en ant anner weh. Un dar iS 'n gläfern Dör 
twiſchen weß, dat je fit hebbt fen funnt. en to’n annern fam’n hebbt je awer 
ne funnt. De Dür iS tooflgten weß. 
As je nu up 't Water fünd, do hett Hans ümmer goot to Ieb’n, vel 
beter a3 de Könisdochter. HE hett je wünſchen kunnt. 
Do fecht je to em: ‚Hans, wo geit dat too, dat du ümmer jo 'n jchön Eten 
un Drinfen heß un if ne?’ 
‚sa, Dern’, jech ’e, ‚it kann wünfchen.’ 
Do jecht je: ‚Denn Heß du dat uf je wul wünfcht, dat if den lütten Jung 
fregen heff.' 
Ig Nerhe, „Dat heff ik.’ 
Do jecht je, denn Schall HE doch mal wünfchen, dat he to er rin kam'n kann. 
Do wünscht HE ſik to er rin. 
Do jecht fe, he Schall Doch mgl wünschen, dat He vech ſmuck atjen deit un 
rech fein in Tüch 1?) geit. 
Na, dat hett ’e dunn 1)) uf je wünfcht. 
Toleg echt je to em, HE ſchall doch mal wünjchen, dat dat Schipp wa’ to 
Lann' Fümmt, dich bi er'n Vadder ſin'n Sluß. 
Do wünſcht HE dat uf je Un mit 'n Mal is dat Schipp ant Land. 
Unnern Mornk, a3 de Köni upfümmt un he Eift ut’t FSinfter, do dünkt em: 
‚Sü, dat is je wul rein 1?) dat Schipp, wo din Dochter up mwechfam’n 13.’ Un 
he röppt eên'n vun fin Schriwerd un fecht, wat HE ne fen kunn oder wat he 
dröm'n deit, HE Schall doch mal hengan un jen mal too, wat dat Schipp dat is. 
De Schriwer geit je hen: richti, do iS dat Schipp dat. 
HE bring’t den Köni Dller. 1%) Un do geit de Köni ſülb'n hen. 
Us he de Dür apen malt, do Yigg’t je dar all’ dr& toſam'n in Bett, de 
fütt Zung in ’e Midd, 1?) un Hans up en Sit, un fe up ’e anner Sit. 
Do echt de Köni to fin Dochter: ‚Dern, wo is He dgr rin fam’n na di?’ 
‚sa, Badder,’ fech’ je, ‚Hans kann wünfchen. Den Tütten ung bett ’e mi 
uf toowünſcht.' 
‚sa, ſecht de Köni, wenn HE wünschen fann, denn fann dat uf je angan, 
denn bett ’e dar niks mer gegen. 
Un do Hett he er 'n Stuß fchenft, de Könt, un dgr hebbt je glückli un ver- 
gnögt toſam'n Lev’t. Un as de Köni dotbleb'n is, do is Hans Köni word'n. 
Nach Frau Lembede- Eutin. ***) 
Anmerkungen: ') mal einft. Dieje alte Ausdrudsweije gebraucht Frau L. (und nur 
fie) zu Anfang vegelmäßig. ?) der Länge nad. ?) wälzen. 9 Dieje alte Form Hat die Über: 
lieferung an dieſer Stelle bewahrt. 9) fängt an fich zu rühren. °) nirgends. ) alter Aus: 

***8) Rrau Caroline Lembcke, geb. Lamprecht, geboren 1826 in Pansdorf, gedient 
in Klein» Timmendorf, Bansdorf, Groß-Parin, Langenhagen und Sagau, 1847 verheiratet 
mit dem Schuhmacher Lembcke in Sagan, nad) dem Tod ihres Mannes (1890) meift in 
dienstlichen Stellungen, jeit 1894 in Eutin, jeit 1895 Haushälterin bei meinem Nachbar, 
dem alten Nachtwächter Tamm. Ihre (18) Gejchichten Hat fie teils Schon als Kind gehört, 

