
Bolfsmärchen aus dem öftlichen Holftein. 229 
‚sa, Herr,’ jecht Gret, ‚dat we ’E denn ne, wo dat toogeit. Bi mi heit ’e 
je doch kgkt.' 
Darmit is dat goot. 
Na 'n Titlanf fümmt He mal weller, de Bur. 
Do is Hand gra’ bi un maft 'n Fürpüfter. 
‚Wat maks du dar, Hans?’ jecht de Bur. 
„Ik mgk ’n Püfter,’ jecht Hans. 
‚Wat jhall DE?’ fecht de Bur. 
„sa, Herr,’ jecht Hans, ‚wenn En dotbleben iS, denn kann ’n”) em dar wa' 
nit lebenni puß’n.’ 
‚Wo ward dat denn maft?’ fecht de Bur. 
„sa, Herr,’ jecht Hans, ‚de Püſter ward den Dod’n in 'n Hals ftefen, **) 
un denn mutt nm?) puß’n; denn Iev’t he wa' up.’ 
„O Hang,’ jecht de Bur, ‚den’ Püſter Yat mi rigen.’ 
Ka, Hans verköfft em den Püſter un Fricht je weller 'n Barg Geld. 
As de Bur in 'n Hus' kam'n deit, do kümmt heé bi un fleit fin Fru dot. 
Un do kricht HE ſin'n Püſter je Her un will er wa’ Tebenni puß’n. 
Amer HE Fann je puß’n, jo dull a3 ’e will, dar helpt je niks too. Se walt 
je ne wa’ up. | 
Do geit HE wa’ hen na Hans un jchelt, dat he em bedragen bett. He harr 
fin Fru dot jlan, jech’e, un harr er dunn wa’ lebenni puß’n wullt, gwer dat 
harr all’ niks Holpen. 
‚Sa, Herr,’ jecht Hans, ‚ie je '%) je, wenn en dot bleben wer. Wenn En 
dot ſlan i3, denn helpt dat nike.’ 
Nu hebbt Hans un Gret vör den Grapen un vör den Püſter je 'n Barg 
Geld Fregen, un do ſchafft je fit Per un Wagen an un föört dar ümmer mit ut. 
Do jecht de Bur mal to Hans: ‚Hans, wo büß bi dat ſchön Foorwark famı'n?’ 
‚Sa, Herr,’ feht Hans, ‚dat he’ ’E!!) mi dar nedd’n 12) in ’e Wifch ut 'n 
Graben halt.’ 
‚Schull’n dar noch mer jo 'n in weſen?' jecht de Bur. 
‚sa, Herr,’ ſecht Hans, ‚dgr ſünd noch nog.’ 
‚Denn müc if mi uf wul jo 'n rut bal’n,’ jech’e. 
‚sa, Herr,’ jecht Hans, ‚wenn 't mal rech ſo'n hell’ Sünn'nſchinweder iS, 
denn fünn wi !?) je mal tofam’n henföör’n.’ 
Na, dat ’3 je goot. 
US dat nu mal rech fo 'n hell'n Sünn'nſchin iS, do fpann’t Hans je an um 
fort mit den Bur’n un den’ fin’n Knech hen. Un as fe bi den Graben famt, 
do föört Hans ganz dich an ’e Grabenfant ran, dat dat Foorwark fit in dat 
blanf Water jpegeln deit. 
„Sücht de Herr mul?’ ſecht Hans. ‚Dar fteit al 'n Foorwark, gra’ fo 'n 
as min.’ 
‚Denn ſpring' man gau rin,’ fecht de Bur to fin’n Knech, ‚un Hal dat ru.’ 
Do jpring’t He je rin, de Knech. 
As HE dat fol’ Water ſpöört, do jecht HE ‚brr!’ 
Wat jecht he?’ jecht de Bur. 
‚He jecht „prr“!' ſecht Hans, ‚he kann de Per ne hol'n.' 
‚Denn mu’ 19 em je na,’ fecht de Bur, ‚un em help'n.' Un darmit ſpring't 
e uf herin. 
Ss 

**) Erzählt wurde: ‚achter in jtgfen.’ 

