
Angeln un de Angler. 241 
Angeln is fröher meift gang mit Holt bewufjen weſen; in de lebte Hundert 
Jahr iS fchredlich vel davon utradt word'n, doch kann man noch in velerwegen 
rund um fie Holt jehn. Dat meiſte Holt Hört de König to, doch hebb’n de 
Burn oe noch vel, dat ſteit unner königliche Opficht, aber wo fe ankamen fünen, 
taden je et geern ut, um Kohrn to feien. 
In ole Tieden is Ungeln gans dänſch wejen un in de norder Deel ward 
noch vel dänjch jprafen. Gans vele Dörper hebb'n dänſche Namen un find öft 
tojamenjett mit „Bye“ un „Rup,“ de in dat egentliche Dän’fche noch hüpiger 
börfamen un jo vel as Dörp beditden, tum Biefpill: Brodersbye, Ülsbye, Sörup 
(Seedörp, von dat dänſche „Sp,“ denn dat liggt an en See), Hürup (Hochdörp, 
von dat dänſche „hei”); de Hüruper Möhl iS wiet to jehn. 
In Angeln i8 de Obergang von dat Dütjche in dat Dänfche. Süden von 
de Slie fprict Feen Minſch dänſch un norden von de Flensburger Wyk ſprickt 
man feen dütſch. In Angeln verjteit, man beide Sprafen und de norder 
Hälfte kann oe beide Spraken jprefen, utnahmen en Deel von de junge Lüde. 
Dagegen find in de füder Deel man cnige ole Lüde, de dänſch ſpreken könen. 
De Stadt Flensburg ift meiltto gans dütſch, da is man een dänjche Preefter um 
gar feen dän'ſche Schol; de dütſche Städe langen wieder hen af naht Norden as 
de dütſchen Dörper. 
De dütſche Sprak bredet ſick in Angeln immer mehr ut, un dat dänſche 
rittererrt nah Norden to. Kaſpeln, wo vör föftig Jahr bienah luter Dänſch 
ſpraken worr, find nu meiſtto gans dütſch word'n, tun Bieſpill: Ülsbye, Satrup, 
Thumby, Boel. De dütſche Sprak is nich alleen dör de Hannel mit de Dütſchen, 
de is ock dör Karken un Scholen, de alltohopen dütſch ſind, öber dat Dänſche 
Herr wordn, dadör hett dat angelſche Dütſch vel hochdütſche Wörer in ſick op— 
nahmen. Op de Flensburger Kant ward dat Dütſche noch wat dänſch utſpraken, 
je jeggen dar jlanf weg: dat Barg, dat Diſt- ick heff to Skol weſen; min 
Strümpen find fei natt;') de Sfap gahn in de Skofter fien Lück;?) ick geit, ic 
ſteit uſp.; doch i8 dat man op de buterite Kant. In de öbrige Deel von Angeln 
is aber od vel Verfchel ?) op de Sprat; knapp twe Kafpeln find to innen, de 
nich in welfe Wörer von enanner afiwiden. Wenn dat hiere Kaſpel jeggt: „de 
baberſte,“ jo jeggt dat dare: „de böberfte,” un dat dridde: „de böbeljte." Wat 
bier jchreben is, i8 Satrup kaſpels Dütfch,) dat fo wat in de Mirr is. 
Ju de legte Jahren is bier umbie in de Wochenbläder en rälige *) Stried 
öber de dänſche un dütſche Spraf weſen, wo wiet en jeder von de beiden gahn 
hal. Aber de Angler hebb’n fi wenig danah fehrt, je find in de wiſſe Me- 
mung, dat man je mit to dat Dütjche refent, un fo vel fe fick oe ſonſt och 
gefallen Taten, jo wurr et doch wol themlich unruhig wardn, wenn hier de dänſche 
Spraf inföhrt wardn ſcholl. ?) 
Dat „Bye’-Namen hebb’n od vele Dörper op de ſüder Sied von de Slie, 
aber wenn man von Angeln über de Slie kommt, jo kann man’t al glik fehn, 
dat dar ganz annere Minfchen find, denn dat Wagenſpor iS en halbe Fot wieder 
un de Hitler Hebb’n keen Schofteen. In Angeln iS feen Köſel fo kleen, dat et 
nich en Schofteen harr. De Spraf is ock gans anner® op Güntjied, je jeggen 
dar: ic jün, wi bünt; dat drüden de Angler doch arig wat fiener un richtiger 
ut, je jeggen: ie bin, wi find. Un jo iS et in vele Deelen. 
De angeliche Deerns hebb’n of doch nich ſo'n oltmodiſch Tüg an, as de 
Güntſieder; ) je hebben Geographie in de Schol lehrt un weten ve, wo Paris 


| ) jeher naß. ?) Die Schafe gehen in des Schufters Koppel. ) Unterjchied. *) heftiger. 
) Bor 1849 gejchrieben. ) Im Satrup war von 1819 bis 1853 ein Lehrer Schütt; viel- 
feicht ijt er Berfafler diefer Schilderung. ) Die Senfeitigen (Schwanfener). 

