
Angeln ım de Angler. 243 



Wienfupp, Braden, kokte Schinf um jo wat. Twiſchen de Gerichte ftefen den 
de Mannslüde ehr Piep an, un de Frunslüde gahn enmal nah de Kohlhoff, um 
fi de Been en Beet to vertreden. 
Wenn dar mehr Gäſte infaden find, as in de Pefel fitten fönen, jo fitten 
de öbrigen in et Stuf, un wenn dar noch nich Pla nuch 18, fo möten fe in de 
Loh fitten. Bie ganz grote Hochtieden dröppt et fick öft, dat welke Gäfte fogar 
in de Kohſtall fitten möten. Wenn de Wehrt dat oe vörut berefnen kann, fo 
jcheneert he fi doch nich, fe intoladen, un de Nachbars un de Kutfchers, de dar 
gewöhnlich to fitten kamen, tröften ſick gewöhnlich damit, dat fe feggen: et is 
eenerlei, wo wi fitten, wenn wi man wat in et Fatt hebben. 
Sonſt reifen de Angler oe öft to Gaftebott, dat heet, wenn je bie annere 
Gelegenheiten enanner bejöfen. Dat gefchicht aber gewöhnlich nich to Middag, 
jondern de8 Nahmedags, wenn de Weg nich allto lang ig. Denn friegen fe eerft 
de Kaffe, un denn ward des Nahmiddags um fif, ſöß oder füven eten. Diffe 
Gejellfchaften find gewöhnlich nich grot. 
De Angler mögen gern öft enmal eten. Wenn en Bur en Daglöhner hett, 
jo friggt de des Morns, wenn he kommt, eerſt Botterbrot un Brannwien, en 
Stnunn oder twe nahher friggt he Grütt to Frohföft. Op de Vörmiddag Friggt 
he wedder Brot un Brannwien to Vörmiddagsvefper, nahher kriggt he denn de 
Middagsköſt, meilte Tied Speck un Fleefch. Des Nahmedags kriggt he wedder 
Brot un Brannwien to Nahmiddagsveiper ım des Abens, wenn de Uarbeit vörbie 
is, friggt he Grütt to Abendföft, damit mutt he fit denn henhelpen to de annern 
Morn. Dat find aberſt od jeder Ebenlied ßöß Mahltieden. 
De Angler find nich ring lehrt, denn in Angeln iS all vör vele Jahren 
mennige gude Scholmeifter weſen un de Schol ward dar nich, a8 in annere 
Gegenden, de ganje Sommer utjett, wenn ock de grote Scholfinner des Sommers 
nich jo flitig to Schol famen as des Winterd. Da iS wol knappeſt Een in 
Angeln to finnen, de dar ſonſt bi Verſtand iS, de nich Iefen kann, fehrieben un 
refnen fönen je od fo wat al. Da find vel Burn, de de Avifen lefen un dat 
Itzehoer Wochenblatt is jo wat in de meisten Dörper. Se hebbn mehr Verſtand, 
a3 man globen jcholl, wenn man fe toerjt fennen lehrt, denn fe feggen ehr 
Menung nich fo lief to as de Holiteener, de öft groff find. De Angler fuhren 
dat eerſt enmal aff, mit wen je to dohn hebb'n, un wo de mit fien Snad hen 
will, mit de je jprefen; um woto he datt wol brufen will, wat je em jeggen, un 
ob he dat oe übel nehmen kunn, wat je em feggen, ım ob fe of Schar davon 
hebben Funnen, wenn he dat to weten freg um wat noch jonft all to bedenfen 
fien kann. Bor all fon Bedenflichfeiten Eriggt man denn öft von ehr wahre 
Menung nich vel to weten. Op fon Manner find fe vel klöker as de Holiteener 
um gans ehr Nachbarn naht Norden to ähnlich. Obglic fe fit dabie öft en Beet 
verstellen möten, jo fann man fe doch nich jo egentlich falſch nennen, fe Holen 
blot ehr Menung vor ehr Egendohm, worop ſonſt keen Minfch en Recht Hett. 
Se wöll'n Annere nich wat wies mafen, je wölln fit man jelbft vörfehn. Een, 
de dar falſch oder en Windbüdel iS, fteit davör oe in grote Mißkredit. Bie dat 
alt iS et doch oft en ärgerliche Kram, dat je mit ehr Hartensmenung, fo to 
jeggen, achter et Baarg holen, wo et gar nich nödig wär. Doc finnt man od 
ſo'n, de diſſe Fehler injehn un fi davon frie to mafen füfen. 
Adelige Höfe find in Angeln nich veel, dat Meifte iS königlich. Mehrere 
grote Höfe find de König tofollen un in et vörige Sahrhundert fepareert wordn, 
ock is damals de Lifegenfchaft in gans Angeln opheft word'n. Doc fühlt de 
Angler fid noch nich jo recht frie, as tum Bieſpill de Dithmarfcher, denn dar is 
feen Stieheit in Commünſaken. Nüßlichkeit geit darum oe für de Angler über 


