248 Wiſſer. 
„O Hans,’ ſech je, ‚denn bliv' man bi mi. Du Heß wider niks to doon 
a3 du muß mi dremal da’3 ) waschen un kämm'n.' 
Ku blifft Hans je bi de lütt Katt. 
AS dat Jar üm iS, do fecht fe: ‚Na, Hans, nu ward ’t uf wul Tit, dat 
du hen to Hus gei®. Din beiden Brööder find dar al’. *) 
Er jecht Hans, ‚ie heff je noch ken'n Sewel.’ ‚ 
ſech' ie, ‚ven Spwel ſchaß wul frigen.” Un do gifft fe em dr& Sewels. 
De an, . is jo 'n ol’n bieern ®) weß. De anner is al gri®) wat beter weß. 
Un de drüdd', dat is ſo 'n ganzen ſchön'n weß. 
Nu geit "Hans je 108’ mit fin Sewelß. 
Us he to Hus ankümmt, do wiſt he er ers den bfeein Eewet. 
„Sü,' jeggt fin Brööder un lacht, ‚dat hewwi ) uns wul dacht, dat Hans # 
mit ’n bleern Sewel to Hus fam’n dö.' ®) 
Do wiſ't pe er den annern. DE is nu al ari wat beter weß as de annern # 
beiden er. 
Toletz kümmt he mit den drüdd'n Sewel to Ruum. 
Do mokt je je Dgen. Ne, jeggt je, dat kann ne angan. So 'n jchön’'n 
Sewel kann he fit ne verdent hebb’n. Den’ mutt he fif woor ?) ſtal'n hebb'n. 
o jecht de DL, denn ſchüllt fe noch mal 'n Sar reifen. Un de denn dat 
fin’3 Linn'n to Hus bring’t, de ſchall de Burfte” hebb’n. 
Nu gat je je weller los'. De En geit wa’ rechs, de anner links, un Hang | 
geit gra’ ut, un geit wa’ na de lütt Katt. 
‚Na, Hans,’ ſech' fe, ‚du kümms je weller.’ 
„Ja,' jech ’e, ‚dat jchall ne gell’n. Wi ſchüllt noch mal weller 'n Zar in ’e 
Frömm', woken as dat fin’3 Linn’n to Hus bring’n deit.’ 
‚DO Hang,’ jech’ je, ‚denn bliv’ man weller bi mi. Din Arbeit weß du je.’ 19) 
Ka, Hans blifft je weller bi de lütt Katt. 
As dat Jar üm is, do jecht fe: ‚Na, Hans, nu ward 't uf wul Tit, dat 
du hen fümms Din Brödder fünd dar al.’ 
„sa, jecht Hans, ‚ie heff je noch fen Linn’n.’ 
‚Do, ſech' je, ‚dat Linn'n ſchaß wul Erigen.’ Un do gifft je em dré Stücken. 
Dat En is vech jo 'n ol grav’ !D) fchewelheden 1?) weß. Dat anner is al ari ’n 
beten finer weg. Un dat drüdd’ iS jo 'n ganz fin weh. 
Ku geit Hans je los' mit fin Linn’n. 
US he to Hus ankümmt, do wiſ't HE er ers dat fchewelheden. 
‚Sü,' jeggt de annern beiden un lacht, ‚dat hewwi ung wul dacht, dat Hans 
mit ſchewelheden to Hus kööm.' 
Do wiſ't he er dat anner Stüf. Dat iS nu al ari ’n beten finer weh as 
er Linn’n. 
Toletz kümmt He mit dat drüdd’ Stück to Ruum. 
Do moft je je weller Ogen. Ne, jeggt je, dat fann ne angan. So 'n fin 
Linn’ ” — he ſik ne verdent hebb'n, dat mutt he ſik woor tal ı hebb’n. 
o jecht de Vadder, denn ſhhüllt ſe noch mgl weller 'n Jar reiſen. Un de 
denn hübſchs Brut mit to Hus bring't, de ſchall de Burſte' hebb'n. 'n Brut, 
ſech 'e, kann Hans ſik je doch ne ftel’n. 
Nu gat je je weller [o8’. De en geit wa’ rechs, de anner links, un Hang 
geit gra’ ut, um geit wa’ na de lütt Katt hen. 
‚Na, Hang,’ ſech' je, ‚du kümms je noch) mal weller. 
Ra fech e, ‚dat Shall noch ne gell'n. Wi ſchüllt noch mal weller 'n Sar 
in 'e Frömm', wofen as de hübſchs Brut mit to Hug bring'n deit.’ 
‚DO Hang,’ jech’ je, ‚denn bliv’ man weller bi mi. Din Arbeit weß du je? 

