

Bolfsmärchen aus dem öftlichen Holftein. 249 
Nu blifft Hans je weller bi de lütt Katt. 
As dat Jar üm iS, do fecht fe: ‚Na, Hans, nu muß uf wul weller hei. 
Din Brööder ſünd dar al mit er Bruten.’ 
‚Sa, jecht Hans, ‚ie heff je noch fen Brut.’ 
‚Do, ech’ fe, ‚de Brut ſchaß wul frigen. Ga man ers bi un mak den Bad- 
aben hitt.’ 1°) 
As Hans den Badaben hitt ?*) bett, do echt je: ‚St fo, Hans, nu will if vör't 
Lock hen fitten gan, un denn muß du mi 'n Schubbs geben un ftöten mi hwer— 
fopp na ’t Für herin.’ 
Ne, jecht Hans, fo vel goo’s, ) as je bi em dan hett, na 't Für kann he 
er ne rin töten; dat fann un kann he ne. 
O, fech’ fe, dat deit niks, 10) He fchall dat man doon. Süß ??) krich ’e de 
Brut uf ne. 
Do deit He dat, un ftött de lütt Katt na ’t Für herin. Un jo as he er 
dar rin ftött hett, fteit dar mit 'n mal ’n fein Prinzeffin bi em. Un dat lütt 
Hug 2 verſwunn'n. Dar is 'n groten, fein’n Sluß ut word’n. 
o echt de Prinzeffin to em, je is in 'n Katt verwünjcht weß, um mu bett 
he er a Un nu wüllt fe foorts !°) anſpann'n laten, ſech' je, un denn tojam’n 
gen föörn na fin Öllern: je is nu fin Brut. 
Nu mutt Hans rech jo 'n ol pulteri ") Tüch antred’n 1%) — fin’n beſſen 
Antoch knütt !) je em in 'n Doof —, un do füört je je los'. 
Buten Dörp 2°) Tett je den Kutfcher ſtill hol'in. Un do jecht je to Hans, 
He Schall afftigen un eêrs mal alleen hengan, in fin of pulteri Tüch. Un tonaß °') 
ſchall he wa’ trüch kam'n un fin’n beſſen Antoch antrefen, un denn wüllt je to- 
jam’n henfbörn. 
Nu geit Hans je Er alleen hen. 
As He dar ankümmt, to Hus, do fitt de annern beiden dar je mit de 
Bruten, un Hans hett je fen. 
‚Siü,’ jeggt fe un lacht, ‚dat hewwi ung wul dacht, dat Hans fen Brut 
krigen kunn. Nu is ’t je doch to fen, dat He ſik dat anner ſtal'n bett.’ 
Do geit Hang wa’ trüch un tredt ſin'n beſſen Antoch an, un do führt fe 
toſgm'n hen. 
Nu kümmt dar je mit &mal ’n fein Foorwark anfbörn mit Kutfcher un Be- 
denter. Un fe fpring’t je up, de beiden Brööder, un fam’t vör de Dür lopen — 
do kümmt Hang utftigen mit de Prinzeſſin. 
Do rit ??) fe de Dgen je apen un wet ??) gar ne, wat je jegg'n jchüllt. 
Nu Hett Hans je de hübſchs Brut hatt. 
Do fecht de Vadder, wenn He dat anner al’ fchall Stan hebb’n, de Brut 
fann he fit je doch ne ftal’n hebb’n. Un de Burfte’, jech ’e, de Fümmt Hans bi. 
Do ſecht de Prinzeffin, de Burfte', dar künnt je mit mafen, wat je wüllt. 
De wüllt fe gar ne hebb'n. SE hebbt 'n Sluß. 
Un do bett Hans de Prinzeffin to 'n Fru fregen. Un wenn je ne dot 
bleben fünd, denn lev't je noch. Nach Frau Xembde- Eutin. 
Anmerkungen: ') ftreitig. ?) wokeen as — wer. ) tags, täglich. *) ſchon. ) Frau 
8. fpricht ble’n, ohne r. 9) artig, ziemlich. ) Hebbt wi. 9) thäte. 9) (irgend)iwo. Dieſer 
treffende Ausdrud jtammt von Frau Schloer. grobes. '?) Schewelh@’ wird die grobe 
Hede (Werg) genannt, die beim Schwingen des Flachjes abfällt. "He ift der Abfall beim 
Hecheln. Das Wort Schev’ findet ſich ſchon im Mittelniederdeutſchen (scheve). '?) Heiß. 
1%) gutes. 1°) wird geſprochen deid 'n niks. 10) Sofort. 17) zerfeßt. Das Wort fommt her 
bon Palten min. palte) d. h. Rappen, Feen. Die Verdumpfung des a zu o findet ſich 
ihon im Wind. (polter-lappen). '°) anziehen. 19) knotet. ?%) Außerhalb des Dorfes. ?') zu: 
nächſt, nachher. MR reißen. ?°) wiſſen. ?*) Die Form hitt GHitze) wird ſehr oft fälſchlich auch 
für het (Heiß) gebraucht. 29 ſonſt. 
ap 

