Wiffer. 
Do jecht Hak: ‚Dat is uns jüngs Sweſter, de kümmt dgr her.’ 
Nu hett Öſch al’ n beten hexen kunnt, dat heit de ölls Dochter er — hatt. J 
Un as Hgk nu ſecht: Dat is ung jüngs Sweſter, de kümmt dar her,’ o jecht J 
Dich: ‚Denn wull if, dat du to 'n Doornbufch wörrs um if de Roos’ dar ar: Tr 
Un wenn je mi afplücden will, denn muß du er jo dull ftefen, dat ie mi ne af- | 
frigen kann.' 
Do ward Haf to 'n Doornbufh un Dich de Roos’ dar up. 
As de jüngs Docter nu anfümmt un fe ward de Roos' war, do will fe 
er je afplüden. Amer de Döörn fteft er fo dull, un je kann er ne afkrigen. 
Do fert je im un geit wa’ hen to Hus. 
„Na,' fragt de Olſch, ‚Heß er drapen?’ 1?) 
Ne, ſech' ſe, Hak un Ofch harr je ne drapen, gwer je harr 'n Doornbuſch 
drapen mit jo 'n ſchön' Roos' dgr up. Se harr er afplücken wullt, de Roos', 
gwer de Dödrn harın er jo dull tefen, un je Harr er ne affrigen kunnt. 
Do jecht de Dich: ‚Harrs *9) dé bröcht, denn harın wi j’ hatt.’ 
Ku mutt de ölls Dochter je na. 
As de Kinner dat wor ward, dat dar weller wen achter er an kümmt, do 
jecht Dich weller to Hak: Perr mi up min’n rechtern Foot un Hf mi dmwer min 
linker Schuler un je mal too, wer kümmt dar her.’ 
Do ſecht Haf: ‚Dat iS uns ölls Sweſter, de kümmt dar her.’ 
Do echt Oſch: ‚Denn wull it, dat if to 'n Kirch wörr un du de Wrefter 
dar in. Un wenn fe immt un fang’t mit di an to jnaden, denn muß du wider 
niks jegg'n as amen amen.’ 
Do ward Of to 'n Kirch un Hak de Vröfter dar in. 
US de HS Dochter nu anfümmt, do fang’t fe je mit den Pröfter an to 
ſnacken, gwer de jecht je wider niks as gmen gmen, un fe kann nifs mit em 
upitell’n. 
Do geit de uf wa’ hen to Hus. 
Na, fragt de Olſch, ‚Heß gr drapen?’ 
Ne, jech je, Haf un Oſch Harr je ne drapen, gwer je harr 'n Kirch drapen 
mit 'n Bröfter dgr in. Se harr mit em fnaden wullt, mit den Preſter, gmwer 
de harr wider niks jecht as amen gmen, un fe harr nif3 mit em upftell’n kunnt. 
Do ſecht de Olſch: ‚Harrs den’ bröcht, denn harrn wi |’ hatt.’ 
Nu löppt de Olſch je ſülb'n na. 
As de Kinner dat war ward, dat dgr mweller wen achter er an kümmt, do 
jecht Oſch weller to Haf: Perr mi up min’n rechtern Foot un if mi öwer min 
linker Schuller un je mal too, wer kümmt dgr her.’ 
Do jecht Hak: ‚Dat is und ol Mudder, de kümmt dgr her.’ 
Do jeht Oſch: ‚Denn wull if, dat if to 'n Dik ) wörr un du de Ent — 
dar up. Un wenn je di locken deit, denn muß du ümmer to midd'wegs 60) up ’n 
Dit herümfleten *9) um wider niks ſegg'n as parf park.’ 
Do ward Oſch to ’n Dif un Haf de Ent dar up. 
Us de ol Her nu anfümmt, do röppt je immer: ‚Brüt’n, '?) prüt’n, prüt’n!’ 
Amer de Ent flütt ') ümmer to midd’wegs up ’'n Dif herüm um jecht wider niks 
as park park. 
Do ward de ol Her jo bös' un lecht fit up ’'n Buf un will den Dif lerdi !?) 
drinfen. Amer je hett em noch lang’ ne lerdi, do baßt 2°) je. 
Do is je Dot weh. 
Un do fünd Haf un Ofch glüdli hen to Hus fam’n. 
Nach Frau SchIver in Öriebel. 
"###) Nach der Erzählerin joll umgekehrt Haf zur Roſe werden und die Here stechen. 

