82 Wiſſer, Volfsmärchen aus dem öſtlichen Holftein. 
Ku jünd je dgr al 'n ari 9 Tit weß, bi de ol Hex, do mutt Greten erJ 
mal de Lüs' affanımeln. Dar ſlöppt de Olſch bi too. 
‚Ru is 't Tit,’ denkt Greten. Se ſtreit er gau 'n beten Boofwetengrütt up # 
n Kopp un fett dar ’n par Küfen bi hen, dat de Dich ne upwalt. Un do löppt # 
je gau hen un fett den lütten Hans ut. Un do maft je je, dat je wech famt. 
Us je al 'n ari Flach wech fünd, do fecht Greten: ‚Hans, mi ant, de Olſch 
de kümmt. Perr mi up min’n rechtern Foot un fit mi öwer min (inter Schuler, 
wat ſüchs du denn?’ 
Do ſecht Hans: Ik je, de ol Her, de kümmt.' 
‚sa, ſecht Greten, ‚denn muß du 'n Rooſenbuſch ward’n mit rech jo n 
ſcharp Döörn, un if de Roos’ dar up. Un wenn je fümmt un will mi afbrefen, 
denn muß du er mit de Döörn de Fingern jo blöödi ftefen, dat je mi ne af 
frigen kann.' . 
Us de Olſch nu fümmt, do will je je befti ?) gern de ſchön' Roos' hebb’n. 
Awer de Noojenbufch fit er mit de ſcharpen Döörn de Fingern jo blöödi, um 
je vermöö't ®) darbi un geit wa’ trüch. 
Do ward de Rooſenbuſch weller Hans, un de Roos’ ward weller Greten, un 
je lop’t wider. 
As je weller 'n ari Flach bet too °) find, do ſecht Greten weller: ‚Hans, 
mi an’t, de Oljich, de fümmt. Perr mi up min'n rechtern Foot un kik mi ömer 
min linfer Schuller, wat ſüchs du denn?’ 
Do jeht Hans: ‚SE je, de ol Hex, de fümmt weller.’ 
‚sa, jecht Greten, ‚denn muß du rech jo 'n jchier'n Boom ward'n, un if 
de Appel dar up.’ 
As de ol Hex nu kümmt, do will je je beiti gern den roden Appel hebb’n, 
un je will na den Boom rup Elattern. 
Uber de Boom iS je jo jchier, dat je ne rup fam’n kann. Un je vermöö't 
darbi um geit wa’ trüch. 
Do ward de Boom weller Hans, un de Appel ward weller Greten, un je 
lop't wider. 
As je nu weller 'n ari Flach bet too jünd, do fecht Greten weller: ‚Hans, 
mi ant, de Olſch, de kümmt. Perr mi up min'n rechtern?) Foot un kik mi öwer 
min linfer?) Schuller, wat ſüchs du denn?’ 
Do jeht Hans: ‚SE je, de ol Her, de kümmt weller. Awer nu Löppt fe 
noch vel duller.’ 
‚Sa, jecht Greten, ‚denn muß du rech jo 'n groten Dik ward’'n un if de 
Ent dar up.’ 
As de ol Hex nu fümmt, do will je je befti gern de Ent hebb'n. Un je 
jmitt er Brot na 't Water rin un denft, wenn de Ent dar na jnappen deit, denn 
will je er fat Frigen. Amer de Ent blifft ümmer midd'n up 'n Dik. Dat Brot, 
wat je frigen kann, dat jnappt je wech, awer fat frigen lett fe ſik ne. 
Do füht de Olſch je, dat er dat all’ niks helpt, un do denkt je: ‚Töf! ®) 
du ſchaß den Dif utfupen. Denn heß er.’ 
Un do lecht je fit up 'n Buk un fang’t bi den Dif an to ſupen. Awer je 
bett em no’ ne half lerdi, jo baßt je. 
Do iS fe dot weß. 
Do ward de Dif weller Hans, un de Ent ward weller Gröten, un do ggt 
je hen to Hug. Un do jünd er Vadder un Mudder vergnög’t weß, dat je ern 
ol lütten Hans un er Greten weller hatt hebbt. 
Nach Frau Ohrt (F) in Kreuzfeld. 
Anmerkungen: ') verbiftern: ſich verirren. °) Mäuschen. ?) Fläche. *) artige, 
ziemliche. ) Steigerungswort wie furchtbar, jchredtich, hölliſch; Beeſt: Tier. °) ermüdet. 

