
Bolf3märchen aus dem öftlichen Holftein. 97 

As fe 'n ari Flach rin fünd na ’t Holt, do fecht de Vadder: ‚So, nu fett 
gu hier man 'n DOgenbli dal, ik kam gliks meller.’ 
Un do geit he wech un geit hen to Hus. 
Nu fünd de Kinner jo md’ weh, un de ol lütt Hans flöppt to. 
Do denft Gröten: ‚Hans, de iS je noch fo lütt, lat em man ers noch ’n 
beten flapen. Du heß de Bänner je üm de Böm bunn’n, de wif’t di naher den 
Wech je.’ 
| As de ol lütt Hans mu utjlapen hett, do gat je den Wech je na, wo de 
Bänner um de Böm bunn'n fünd, un famt 's abens weller to Hus an. 
Do iS de Mudder je jo vergnögt weß, dat je ern Lütten Hans un er Greten 
weller hett. Amer den VBadder iS dat gar ne mit?) weh, dat je weller fam’n find. 
US je nu 'n Titlanf wa’ to Hus weß fünd, do hebbt fe weller mal gar 
niks mer to leben hatt. 
Do ſecht de Mann meller, as je 's gbens in Bett ligg’t: ‚Morn frö bring’ 
it er wa’ hen to Holt.’ 
Gröten bett gwer noch wakt um hett dat weller hört. Un ’n annern Morgen, 
do kümmt je gau bi un haut 'n Tögelften in ganz lütt Stüden: de ſtickt je fit 
in ’e Taſch. Un as je int Holt famt, do Lett je af un an ’n Stück achter fit 
dal fall'n. 
Nu bring’t de Vadder er ganz wid na ’t Holt herin, vel wider a8 dat ers 
Mol. Un do fecht he weller, je ſchüllt ſik man 'n beten dal fetten un fit utrau’n, 
be kümmt glif3 weller. 
HE maft dat gwer wa gra’ jo as dat ers Mal. He geit wech un geit hen 
tv Hus. 
Nu fünd de Kinner meller jo md’ weß, um de ol lütt Hang flöppt weller to. 
/ Do denkt Gröien: ‚Hans, de iS je noch fo Lütt, lat em man er3 ontli ©) 
utjlgpen. Du heß de Tegefftenftücden je fall'n Igten, de wiſ't di naher je den Wech.’ 
As de ol lütt Hans nu utjlapen bett, do fecht Greten: ‚So, min Hans, nu 
fumm man.’ Un do got je den Wech je ng, wo Greten de Tegelftenftücden fall'n 
Yoten hett, un finn’t glückli weller ut ’t Holt herut. 
As je to Hus anfamt, do is de Mudder je wa’ fo vergnögt weß, dat fe 
er Rinner weller heit. Awer de Vadder iS argerli we. Smalhang is je nod) 
immer Köfenmeifter weß. 
| Us je nu 'n Titlanf wa’ to Hus weß fünd, do hebbt fe weller mal gar 
niks mer to leben. Un de Vadder malt weller Anftalt un will er wa’ hen to 
Holt bring’n. 
Nu heit Greten dat gwer ne weten dvörher, wat er Vadder mit er in Sinn 
hett. Wat jchall je nu jo flink upftell’n? Se löppt gau na ’n Gard’n un ritt 
fif ’n par Handoull grön Arf'n af un ſtickt fit de in * Tafch. 
Do röppt er Vadder um fchelt: ‚Wat heß du ol ful Dern dar noch in 'n 
Gard'n rüm to ftan?’ 
‚Od, Badder,’ ſech je, ‚Schell man ne. Ik kik man noch mal na unfen 
Gewel.”) Dat iS mi immer, a3 wenn he mi wenfen deit: ‚Greten, bliv’ hier.’ 
‚Och, dumm’ Snad!’ jecht de VBadder. ‚Mat man tö, damwwi ®) wech Famt.’ 
Do mutt je je fam’n. Un do geit de Vadder je weller mit er los. 
US fe int Holt famt, do palt Gröten in 'n Gan de Arf’n ut um fett denn 
un wenn 'n Ark achter fit fall'n. 
Nu bring’t de Vadder er ganz, ganz wid’ na ’t Holt herin, noch bel wider 
a3 dat vöri Mal. Un do maft he dat wa’ ebenjo. He fett de Kinner alleen un 
geit wa’ ben to Hus. 
Greten, de lett ern ol Lütten Hans je ers wa’ utjlapen. Un as he utjlapen 

