
Volksmärchen aus dem dftlichen Holftein. 119 
Hẽ is un] Herrgott, ſech — 
Ne, jech’ ’e, em will ’e. ne hebb’'n. HE iS nme gerech. Den en'n gifft be 
Land un Sand, un den annern gifft he 'n Staff *) in ’e Hand. 
Ku geit he je wider. 
As He 'n lütt Flach bet tö is, do kümmt weller En gegen em an. De fragt 
em uf, wo hé hen will. 
Sa, ſech' ’e, he will fit 'n Waller jüfen, gwer gerech mutt 'e wejen. 
Do fragt de Mann em, wat he em denn ne nem’n will. 
Sa, wer he denn 18. 
DR 8 De Dot, je €. 
Sa, ſech' 'e, em will he nem’n, he iS gerech, HE geit gra' dör, he nimm’t 
rik un arm, un junk un old. 
Nu geit he je wa’ trüch mit den Dot, un do ſecht he to em, hE ſchall em 
doch mal fegg’n, wo dat tögan deit, Dat wiit 3) Minſchen jo frö dot bliv't um 
wilt jo old ward. 
Sa, fecht de Dot, de Minfchen, de hebbt all 'n Lamp, dar i8 Ol in. Wilf 
gebht", man went in, un wilf vel. Un wo man weni in 13, de bliv’t junf dot, 
un wo vel in is, de ward old. 
Do Fragt pe em, wo dat denn tögeit, dat wilk fo bug *) dot bliv’t, un wilk 
fit ers noch jo lang’ quäl’n möt. 
Sa, ſech' ’e, dat mutt he fit uf jo vörftell’n as mit 'n Lamp. Menni Mal 
geit je, wenn bat ÖL al is, fo buß ut, un menni Mal quält je ſik noch fang’, 
denn glumm’t ) dat noch jo na. 
Do bidd’t He den Dot, HE fchall em doch mal ſegg'n, wovel ad he nod 
in bett. 
Sa, ſech' ’e, he hett man 'n lütt beten mer in. 
Do bidd't he em, He jchall dar doch noch 'n beten tö in geten in jin. 
Ne, jecht de Dot, dat kann he je ne. Denn mer he ie te gere. —— 
Nach Frau Schlör in Griebel. 
Anmerkungen: ') Gevatter. ‚Vadder' (Vater) und ‚Valler' wird in der Ausjprache 
deutlich unterjchieden. 2) Gemeint ift der jog. ‚weiße Stod,’ mit dem der banterott Ge- 
wordene feinen Befit verläßt. °) welche, einige. *) Interjektion: plöglich. °) glimmt. 
19, Na Deestadt. 
As ik noch fo ’n ol fütt Dern?”) wer, fo vun 'n Igrer tein, do wer ik mal 
mit min'n Vadder hen na Neftadt fürt. 
Min Vadder harr in ’e Stadt: wat to dön, um wilt !) he dat afmafen de’, 
ſchull ik fo lang’ int Wertshus blib’n. 
Awer a3 HE wech wer, do güng' if uf to Strgt um wull mi de Stadt 
mal anjen. 
Do verbifter ?) ik. 
Toleg fünn it wa’ hen na 't Wertshus, gwer as if dar anfüm,?) do wer 
min Vadder al wech fört,*) hen to Hus, un if jet?) alleen in Neftadt. 
Nu güng' ik je ng. 
As ik in dat ers Dürp füm, do wörr dat al jo 'n beten ſchummeri. Do 
güng’ if na 'n Hus rin un wull mal na 'n Wech fragen. 
Do ftünn’ dar 'n Fru in ’e Kök bi ’t Bodderfatt. De fe,) ik jchull man 
en Ogenblick bi 't Bodderfatt ſtan aan, je wull fif gau 'n Emmer Water hal'n. 
In 'n Dörp wer fo 'n ol grot Sög,‘) je fe, de koͤm °) ümmer un ſtörr ) dat 
Bodderfatt üm. 

