178 Wiſſer, Volksmärchen aus dem öftlichen Hofftein. 
Nu mal gbens, do kümmt dar 'n Kerl bi er achter t Finſter, de Hett ſik 
ganz witt !) behäng’t hatt. De ſecht to er, he kümmt vun 'n Himmel un — 
er velmal grüß'n vun er'n is a Mann is noch ne lang’ dot weß — 
den’ geit dat dar fo teuri, jech’ 'e, he mutt Goͤſ' hoͤd'n.?) 
Do dur’t?) er dat je fo, un fe gift em Geld mit, dat Schall HE ern Mann 
mitnem’n. 
AS de Kerl eben wech iS mit dat Geld, do kümmt de Verwalter to Hus. 
Do vertell’t fe den’ dat. Dar is 'n Mann weß, fech’ fe, de is vun ’n 
Himmel kam'n un bett er 'n Gruß bröcht vun er'n Mann. Den’ güng’ dat dar 
jo truri: HE harr ne en'n Schillink Geld. Un nu harr je em wat mitgeben. 
Do löppt de Berwalter gau hen un ſadelt ſik ’n Perd um ritt den Merl 110. 
HE kricht em uf richti int Og, gwer do löppt de Kerl na 'n Torfmör rup. 
Un as HE em nariden will, do ward fin Perd int Mör faß. 
Do mutt he je afftigen un mutt fen, dat he fin Perd ers wa’ rutfricht ut 
de Merab. *) 
As HE dat Perd wa’ rut Hett, do binn’t he dat an 'n Busch an, un do 
löppt he den Kerl to Föt na. B 
De Kerl hett gwer wiltdeß ?) ſin'n witten Ümhank affmeten un Löppt flinf 
na de anner Sit rim. Un do moft he fit dat Perd los un ritt darmit wech). 
Do hett HE ſ' duwwelt anfört. 
Nach Frau Wwe Schlör in Griebet. 
Anmerkungen: ') mit helfem i. ?) Gänſe hüten. °) dauert. *) aus dem Moraft; 
M. iſt im Plattd. weiblich. ) während deſſen. 
26. De Mann ut ’n Paradies. 
Dar ig mal 'n Burfru weh, 'n ol Wittfru, de iS fo dumm weh. 
Nu kümmt dgr mal 'n Reifen *) bi er an um bidd't.) 
Do fragt je em, wo HE her kümmt. 
Sa, He fümmt ut Paris, fech’ 'e 
ur: ı Paradies?’ 
‚sa, ut 'n Baradies.’ 
‚Och, ſech' je, ‚denn hett he min'n ol'n Mann dar uf ſachs ?) fen?’ 
‚sa wul, lütt Fru,' ſech' ’e, ‚dar heff if noch mit ſnackt, as if wech gan do.’ ) 
‚2p?’ ech‘ je. ‚Na, wo geit em Dat dar denn?’ | 
Och Gott,’ jech’ ’e, ‚dat geit em dar Hel leg'.) De ol Mann mutt Swind 
höben 5 ) um hett niks mer im un an. Sin Schd, de jünd fo twei 6) — he geit 
jo to fegg’n bart °) in ’e a, 
‚oc, du leèwer Gott, ja! — Reiſt HE dar noch weller hen?’ i 
‚sa, ech e, ‚it heff hier a t3 'n beten to don; naher veif’ if dar weller 
na tö.' 
och, min go’ Mann,’ ech’ je, ‚denn kunn HE je fo göt weſen um nem’n 
minn on Mann 'n beten mit.’ 
„sa wul, fütt Fru,' fech’ 'e, ‚dat will if gern don.’ 
Do gifft je em ern Mann fin ſünndgs Tüch °) mit, 'n ganzen Antoch, vun‘ 
Enn’ to Wenn’, ”) mit Hot un Steweln, um gifft em föfti Doler mit, un denn‘ 

*) Urjprünglich ift es natürlich kein Neifender, jondern ein fahrender Schüler, der’ 
aus Paris fommt. Vgl. die Anm. zu Nr. 23—27. 

