
Vom Erntefeft in Holm. 181 
Ok unſe Heiland in fin Bertelln 
Deit uns oftmals vun den Siemann vermelln. 
Sal he verglieft ſik jölbjt mit den Säemann, 
Dat zeigt uns de Ehr vun den Buernftand an. 
Ok heff ik in jo ’n oles Bok mal leſen, 
Dat in Preußen is mal een Buer weſen, 
Dat mweer jogar den König fin Fründ, 
Wat ſünſt gewiß nich geern Buern jünd. 
Un düſſe Buer weer oftmals jpaßig antohdrn, 
Wenn he los weer to'n Plögen un Föhrn. 
He red fin Ber up griechiſch an; 
Dat weer gewiß een gelehrten Mann. 
He ſprök griechisch, ingelich, franzöſch un Latin, 
Un daerbi weer de Mann gewiß nich fin. 
Un wenn de König mal to em feem, 
He em as jinen gewöhnlichen Naber upnehm. 
uͤpſtets wöllt's all mit 'n Buern tuſchen 
Un em in ſin Handwark fuſchen. 
Top! Daer kamt noch mal jlechte Tidu, 
Un all de famt up ’n Hund to riden, 
De den Buern wöllt in ’t Handwark fuſchen 
Un er Schön Gejchäft mit 'n Buernftand vertufchen. 
Tom drütten iS vun ’n Buernitand 
Woll averall de Nugen bekannt. 
De Buer, de jorgt ver jeden Stand, 
He deckt den Diſch in Stadt un Land, 
Un jchellt de Städter em ver dumm, 
Nimmt he em dat ganz wenig Frumm. 
Denn denkt He in jinen goden Sinn: 
Den Dummfopp nimm man felber Hin. 
Din Schimpen jchaft dur bald vergeten; 
Wenn ik nich fam, kannſt du nich "sten. 
Min Botter ſmeckt di doch ganz god, 
Oft levft du of dat Buernbrot. 
Drum jegg if fat un ganz gewiß, 
Dat de Buernftand jehr nüßlich is 
Ber jeden annern Lebensſtand 
Wol in ’e Stadt un up dat Land. 
To'm veerten iS de Buernftand 
Recht juer un jwaer uns wohlbefannt. 
De Buer, de hett fin leewe Not, 
Em geiht dat jlecht, em geiht dat god, 
He mutt fit all fröh morgens plagen, 
Hett Möh un Laft an allen Dagen. 
Su Hitt un Küll mutt he ſik plagen, 
Oft regnt em ok noch bi in 'n Kragen. 
Seren anner Lüd noch ſlapen Dot, 
Hett he all fine leewe Not. 
Hett he nu fine Arbeit klaer, 
Liggt ver em glief3 een anner daer. 
Hett endlich he mit vele Möh 
Dat Land beitellt, Gras ver de Koh, 
Un denft mit goden Mot to aerır, 
Sp is jo oft fin Möh verlaern. 
Denn Regen, Wind un Hageljlag 
Bernicht oft allns in eenen Dag. 
Daermit he nu nich fommt to fort, 
Berlett he ſik up ’n leewen Gott 
Un bit’t em fliedig um finen Segen, 
Denn daran iS ja allns gelegen. 
Tom föften, Hett he of bel Leid, 
Sp hett he denn of werre Freud. 
Wenn he denn na dat Feld rutgeiht 

