220 
wie op de Welt feen Tweeten mehr. 
Hol du man jo dien lange Snut, 
ick weet woll, wie man blajen mutt!“ — 
„oh, gah doch mit dien Tuteriel” 
jeggt Lünzmann „dat 18 Swineriel“ 
„Wat ſeggſt du dor von Swinerie?“ 
röppt Claas. „Nu is’t vörbi mit dil“ 
Un mit fien Klar'nett fangt de an 
to hauen, wat he hauen kann, 
op Lünzmann los; op Arm un Been 
haut he em, perrt em op de Teen. 
„Se will di wiejen, wat een Swien!“ 
jchriet He un Haut de Bigelien 
em mit jten Klarinett’ intwei. 
Dat geevd von Lünzmann veel Gejchrei | 
He jammelt endlich) op de Stüden 
von ſien Vig'lien un deiht ſick drücken, 
doch jonich ut de Döns herut; 
be ſöcht ſick'n Platz vör de Toonbank ut, 
wo he dree hitt Glas Grock vertehrt, 
de em dat Publikum ſpendeert, 
üm ſick recht gründlich aftoköhln 
un all den Arger wegtoſpöhln! 
„Na, Junge di, dat güng famos!“ 
ſeggt Stippinfett mit de Schuvtrumpett, 
„den Bengel ſünd wi richtig los, 
den heſt du utbröcht bannig nett! 
So'n Pracherkerl will uns verthörn? 
Töv, wi wöllt em Moritzen lehr'n! 
Meent he, wiel he ut Nieſtadt is, 
dat he wat Beters? Dat is wiß, 
wat de is, ſünd wi alle Dag, 
d'rum he vör uns ſick höden mag! 
Nu awer friſch an dat Geſchäft, 
nu lat uns tuten mal to twee; 
wi ſünd de allerbeſten Kräft' 
un brukt dörchut mich Nummer dreel“ — 
„Jawoll,“ ſeggt Duncker, „datt ſall gahn. 
Fründ Hannis, willſt du mi verſtahn, 
denn blas mi mal recht mit Geföhl 
ganz fortepianiſſimo 
in dien oll leege Schuvtrumpett, 
wie ick dat do in mien Klar'nett.“ — 
„Wat, pinefortaliſſimo? 
Willſt du nu mafen ock Krakehl?“ 
röppt ganz eutrüſt't Hans Stippinfett, 
„dat weer doch'n beten gar to veell 
Ne, Junge, kumm mi jonich ſo, 
ick weet woll, wat ick blaſen dol“ 
„Na, Hans,“ ſeggt Duncker, „ſchrie nich ſo, 
wie kann di dat denn ſo verthörn? 
Denn Eener mutt doch dirigeern!“ 
„Ick blas mien eegen Inſtrument, 
bün ock mien eegen Dirigent 
un Tat von di mi gornicks lehr'n!“ 
jeggt Stippinfettz un Dunder jpridt: 
„Am beiten meet ic, wat fick Tchickt, 
denn ick bünn een gereilten Mann. 
Man mutt nich tuten, wat man kann, 
ne, fortepianijjimo 
un mit Gefühl, wie ick dat do, 
twiel jowat beter Wirfung deiht 
un de Muſik den Swing verleiht; 
Brügge, Claad Dunder. 
dat iS jo For wie dicke Smeer, 
jo wiß, wie tweemal dree ſünd veer!” 
„Od. bliev mi mit ſo'n Snad von Liev 
un gah to Bett mit dien Klar’nettl 
SE jegg di: tweemal dree jünd fiefl!“ 
röppt Heel verdreetlich Stipinfett. 
„De Schuptrumpett, pob Element, 
dat iS dat eenzig Inſtrument, 
wat nie verlett un Wirfung hett!“ — 
„Dat glöw man nich, Rhinoceros! 
Du büft een groten Büffelos, 
un wat du kanuſt, kann Muskant Klajen 
veel beter vp den Trechter blaſen!“ 
ichriggt Claas un ſwenkt fien Klarinett'. 
„Töf, ick will di rhinoceroſſen!“ 
bölkt voller Wut Hans Stippinfett, 
„ick will di jo verbüffeloſſen 
mit mien allmächtig Schuotrumpett, 
dat du den Heb’n fürn Dudeljac 
anjühjt, un Kried für Kautabafl” 
Un nu Haut Hannis Stippinfett 
op Dunder mit de Schuptrumpett, 
un Dunder mit de Klarinett’ 
jleit twedder los op Stippinfett. 
Sp haut de beid’n ft in de Wett, 
bit ganz intwei de Klarinett’ 
un endlich noog Claas Dunder Hett. 
„Dat heſt du mu för dien Gegröhll“ 
röppt lachend ut Hans Stippinfett. 
„Ra, Sung, wär dat nich — mit Gefühl 
un — bortefilamijjino? 
Markit nu, du Schapsfopp, wie dat geiht, 
wenn de Schuvtrumpett ehr Wirkung deiht? 
In Stüden is dien voll Klar’nett, 
doch Heel un ganz mien Schuvtrumpett; 
wenn od verbagen iS de Tut, 
de Flopp ick morgen mwedder ut. 
Mit Vigeliens kannſt du woll friegen, 
jedoch feen Schuvtrumpett beftegen!” 
Claas Duncker ween fien ſnapplang'n Thran’, 
bricht denn fiel na den Schenkdiſch Bahn 
um drinkt, dat ſick ſien Koller dämp, 
ſöß Köhm un Beer von Vadder Lemp. — 
Een Hopſa op de Schuvtrumpett 
blas Solo nu Hans Stippiufett, 
un dat güng ganz verdeubelt nett. 
Wär dat een luſtig Danzgelag! 
ſe danzen bet to'n hellen Dag, 
un morgens fröh üm Klocker acht, 
do ſä Stck allens gude Nacht 
un leet ſick tuten hübſch to Bett 
von GStippinfett mit de Schuvtrumpett. 
Dat jünd nu mal Musfantentög; 
ſick rappſen, is Muskantenhög. 
Dat is keen richtig Danzgelag, 
wobi man ſick nich hauen mag. 
Wenn mal de Dänzers dat nich doht, 
ſünd de Muskanten meiſt ſo good 
un blaut ſick ünner ſick de Snut; 
doch dämpt ſick licht Muskantenwut 
un ward de Leev nös mal ſo doll. 
Sa, jo. geiht’t her, dat weet man wollt! -- 

