
Wiſſer: Volksmärchen aus dem öftlihen Holftein. 89 
Volfsmärchen aus dem öſtlichen Holſtein. 
Bejammelt von Profeſſor Dr. Wilhelm Wifjer in Eutin. 
29. Hans un de Bur. 
Dar 's mal 'n Bur’n weß, de bett dre Knech’n hatt. De En hett Hans 
heten, den’ hett 'e fo gern liden mücht. 
Sech' 'e eͤn'n Dach to em: ‚Hans, du kunns di 'n Fru nęm'n un kunns 
hier a8 Döfcher ') bi mi blib’n. SE gew di fri N 2) un Fürung un 'n Kö 
fri Foöder un Wei'.' 
Ja,' ſecht Dan? 
Do vertörnt ?) Hans fit mit 'n Herrn. 
Schickt em Dller, *) de Herr, ſchall de Ro vun ’e Koppel hal'n. 
‚Wenn de Herr er ne gan Taten will, mu’ ’£?") j’ je hal’n.’ 
Dar biifft dat bi.?) 
Annern Dach ſchick' 'e em Oller, ichall de Ko vun ’e Kuppel hal’n, oder he 
ſchütt ſ' Dot. 
‚Wenn de Herr er ne leben laten will, mutt ’e ſ' je) dot fcheten.’ 
Annern Dach Frich’ 'e Dller, Shall kam'n un Schall de Köo aftreden,) he 
hett ſ' dot fchaten. 
‚Wenn j dot ſchaten iS, mutt ſ' uf je aftroden ward’n.’ 
Tredt de Ro af un will mit ’t Fell to Marf. ®) 
Kümmt dör fo 'n lütt Holt, un dar, in 'n Barg,?) ſünd de Spitböw bi 
un tell’t 1%) Geld. \ 
Krich’ 'e ſik dat Fell hwern Kopp, dat de Hörn gra' vör ftat, un dat up er los'. 
Do ment je, dat de Döwel dat is. Lat all’ er Geld in Stid un lopt wech. 
Hans ſmitt 't Fell an d' Sit !!) un raft fif al’ dat Geld in. Un darmit 
to Hus. 
As he in 'n Huf’ fam’n deit, jech’ 'e to fin Fru, de heit Gret Heten: ‚Gret, 
ga mal hen na 'n Herrn, wat dans dat Spint man 'n beten hebb’n jchall. Wenn 
he fragt, wa’ ’E 12) meten *) will, denn jech man: ‚Ger, wat Hans vör 't Fell 
bört !*) Hett.’ 
‚Gret, du büß tüderi,’ ) jecht de Herr. ‚So vel hett ’e doch ne Fregen, 
dat he 't meten kann.' 
De Herr ſmert Sirup int Spint, dat he dat fen kann, wat dar in weß iS. 
Hang mitt dat: hett ’e ſöben Spint. 
Do bring’t je dat Spint je wa’ hen. 
‚Na, Gret, two del Spint hett ’e hatt?’ 
‚Söben, uni” Herr.’ 
„O Gret, dat kann doch wul ne angan.’ 
‚Wenn de Herr dat ne löb'n !°) will, kann ’e mitfam’n un kann töfen.’ 
De Herr, de geit mit un fücht ft. Un met:'”) hett ’e göt füben Spint. 
‚Ei, Döwel, Hans, wenn ’E fo vel vör En Zell Frigen kann, wi’ *19 all' 
min Kög dot jcheten.’ 
De Herr Iett de Kög up 'n Dutt !?) jagen un fchütt ſ' all’ dot. 
Do lett hé ſ' aftreden, un do mit de Fell’n to Stadt. 
Dar föllert 20) he eêrs He?!) vel Tunn's Geld vd’ fin Fell'n. 
Se lacht em je all’ mwat ut. 
Toleg Lett ’e jo wid af bet up En Spint: dat mutt ’e doch hebb’n. 
Kamt ſ' mit de Pitſch *?) achter em und jagt em ut de Stadt. 
Geit ’e wa’ na Hans. 

