


Volfsmärchen aus dem öftlichen Holftein. 39 
Spitzbov' verbi, de hört dat, dat dgr immer wen *®) ‚di ropen deit um hott 
un hier Un je künnt je nüms 2”) fen. 
Do gat fe bet’) ran un fragt den Bur’n, woken a8?) dar ümmer fo 
ropen deit, je fünnt je nims fen. 
‚a, jecht de Bur um lacht, ‚dat deit min ol lütt Hans, de fitt dar baben ?2) 
int Berör.’ 
‚Dunnerjg,’ jeggt je jach’ ?") En to 'n annern, ‚dat wer wat vor ung’, de 
funn ung je banni??) bit Steln helpen.’ 
Un do fragt fe den Burn, tat he er den lütten Bengel ne afitan ?*) will, 
je wüllt em dar hunnert Daler vö' geben. 
Ne, jecht de Bur, den’ verföfft he ne. 
Ta, je bet ?°) twehunnert, je be't drehunnert, gwer ne, ?®) je fünnt je nikg 
mit den Dfn ward’n: 89) He will m n ol lütten Hans je fortut 38) ne verköpen. 
Do plinkt Hans Dünk ſin'n Vadder td, He ſchall dat man, don. Un he 
maft dar jo 'n plitjch Ogen bi, as wenn he ſegg'n will: ‚Bun de ol'n dumm'n 
Kerls Bi *E 39) wul wa’ afkam'n.' 
’ jech’ ’e dunn,®®) . Dur, ‚dat Hanneln lat man na.’*) Wenn ji dufen 
Daler N denn künn' ji ’ 1) frigen.’ 
Nu wüllt je dar ers ne rec ran. Awer fe willt em uf je jo beſti *2) 
gern hebb’n, den lütten Bengel, un do feggt fe tofeg ja. Un do Ericht de Bur 
fin duſen Daler, un Hang Dünk, den’ nemt de Spigböv’ mit. 
Ku ’Sgbens — de Lü' fünd al all’ to Bett weß — do wüllt fe wor *?) bi 
n Hollänner Kel’ **) fteln ut'n Seller. 
Dat Kellerfinfter hett apen ftan, dar fünd gwer ifern Trall’n *°) vör weß. 
Nu wüllt je buten °%) ftan bliben, achtert Finfter, un Hans Dünk, den’ 
wüllt je int Finfter fetten, un denn ſchall he er de Keſ' immer rut lang’n, 
twiſchen de Trall’n dör. 
As Hans Dünk gwer rin Haddert iS na ’n Keller, do fangt he 'n Pral'n ) 
an: ‚Wat Schall ’t wefen, groten oder lütten, gel'n *8) oder grön’n? Wat ſchall 
weſen, groten oder fütten, gel'n oder grön’n?’ 
‚Swi’*?) doch till, Jung!’ feggt de Spitzbbvy', ‚du wecks de Lü' je up.’ 
Amer Hand Dünk blifft °®) ümmer bi: ‚Wat fchall ’t weſen, groten oder 
fütten, gel'n oder grön'n?' 
Bun dat PBral’n watt den Hollänner fin Fru up. Ui je ftött ” gen Mann 
‚Du, jech’ fe, kumm gau up,*2) dar find lö' *3) Spitzbby' in ’n Keller.’ 
De Mann fpringt ut 'n Bett um ſtickt de Lüch 5%) an. 
As de Spitzbbv' dat ft, dat dat Spill verraden iS, do malt fe, dat fe 
wechkamt. 
Nu kümmt de Hollänner je mit de Lüch um lücht >) baben ?%) vun de Tripp 
td na 'n Keller rin. Amer dar is niks to fen: Hans Dünk bett fit achter 'n 
groten Keſ' daldükert hatt. >”) 
Do geit he je lank ’e Tripp hendal, de Hollänner, un Tücht in al’ de 
Eden rüm. 
Amer wiltdes ?°) HE in 'n Keller rümſöcht, wutſcht >) Hans Dünf as fo ’ı 
Mus flinf de Tripp Ianfup, 60) un dat na de Köf rin. Un do do' de Köf gendör 
na de grot Del rup, um vun de grot Del na de Hadelöfamer ) rin. Un in de 
Hadelsfamer, dar verfrüppt 62) he fif int Hadel3. 
Annern Morgen — dat ’3 noch ganz düſter weß — do kümmt de Kökſch 
mit de Röß ) un will de Kög’%) Hadels vörgeben. Hans Dünk licht ®) noch 
in 'n drüdd’n Drom. 66) 
Se rakt ſik er Röß vull Hadel3 un raft Hang Dünf mit rin na de Röß. 

