




Das Wanderlied eines Schuhmachergefellen. 93 
Sn Olsloe, feggt he, maft je Solt — 
Löppt dat Water nüdli dörch dat Holt, 
Un wer will, jeggt he, fanın dar baden, 
Awers jeden iS dat nich to raden. 
Kuna Altna, dach id, „mußt du gehn!” 
Kriggſt du Hamborg of doch mal to ſehn! 
Un de Bahnhof, jeggt he, weit du wat? 
Liggt en Mil, jeggt he, vun de Stadt.) 
Ka, ick wet of, wat to Wansbek gelt, 
As dat Hergeit in de grote Weltl 
Bi den Ort jeech ick di en Renn'n 
Un en Kirchthorn an 'n verfehrten En’n. 9 
Od, in Bramſtedt, jeggt he, op de 
Straten, 
Mugg id mi wull ins begraben Tateıt. 
Dp de Steen, jeggt he, kannſt du meihn, 
Un de Roland, jeggt he, de iS fein. 
’n Schöne Lag, jeggt He, hett Niemüniter; 
Ale Näslang Fit mal en ut’t Finfter, 
Un de meijten, jeggt he, wev't dar Dof, 
Wer dar Geld Hett, jeggt he, is ok Flof. 
Bun dat Rendsborg, jeggt he, iS veel 
Snacken, 
Is en grote Stadt un vull Baracken! 
Nehm to Hülp noch twee gode Frünn — 
Kunn de Feſtung awers nich mehr finn'n.?) 
En Munjement hebbt ſe in de Heid, 
Un de Mark, dat is ehr Stolz un Freud, 
Un rech hoch geit't dar jümmers her! 
Grote Meehlen ſünd dar krüz un quer. 
Un in Lunnen drinkt je jlitig Thee — 
Awers Büjum liggt di an de See — 
Bele Döntjens givt dat vun den Drt. 
Vör de Floten, jeggt he, lep id fortl 
Bun Wefjelnburn jeg ick blots en Thorn, 
Un de Heid iS jüm awer worn! 
Sungel wer in Burg wahnen fan, 
Kickt de Sweiz, jeggt he, nich mehr a. 
Oh im Marıe, jeggt he, 18 dat nüdlich, 
Hör Tofredne is't dar hel gemütlich. 
Un bi Brunsbüttel iS en Waterpol — 
For de Fränleins of en hoge Schol. 


Un in Meldörp hebbt de Herrns ehr 
Scholen, 
Un de Kark hört di to de olen! 
Na, en Stadt kunn dat ſachens ſin, 
As de Kremp, ſeggt he, un Eutin. 
Yu, in Glückſtadt, jeggt de, op de Steen — 
Wer dar Glüd hett, brict dar man en Been! 
Un im’t Tuchthus fitt en böfe Brut — 
Awers mennig en fnippt di ut.°)b 
Mit de Wilſter Karf, dat is en Staat — 
Nike Bürgers brüft fit op de Strat, 
Wer dar enmal is an den Drt, 
Ne, den lett de Maſch nich wedder fort. *) 
In Hitzoe, jeggt he, an de Stör, 
Sitt de Lid ’S abens vor de Dr, 
Un de Ständ’, jeggt he, op de Bänf 
Krigt di Eten, jeggt he, um Gedränf. D 
Kellinghufen, jeggt He, iS en Fleden, 
To en Stadt will dat noch nich reden, 
Un de Gegend, jeggt he, de is ſchön! 
Kir as Pütt friggit du dar to jehn. V 
Awers Barmijtedt, jeggt he, mußt du 
teten, 
Harın je bi de Bahn ganz vergeten. 
Un en Bahı hett de Ort nich Fregen; 
Doch de Schofteri iS jümmers ftegen.D 
Sn Elmshorn, jeggt he, jet en Banır, 
Drev ehr Wejent mal im ganzen Lan! m) 
Grote Wertshüs givt dat in Elmshorn, 
Un de Kark, jeggt he, hett fen Thorn. 
Awers Uterſen, dat jücht fins Glifen, 
Hett en Klofter un en Barg Fabriken! 
Ohm un Medderſch wahnt dar Dör an Dr, 
's morgens jpreft je bi enanner vür. 
Un bi Bin nbarg, jeggt he, höllt de Bahn 
Meern in’t gröne Holt jümmers an. 
Dat 's en Leben! Geijt du dar ins fort - 
Anner Jahr find’st du en anner Drt.?) 
'n Schelm, de mehr jeggt, as he weet — 
Un tv Enn is nu Reis un Leed. 
Un wer flof iS, jeggt he, markt woll Müſ' 
Nix für ungod, jeggt he, un — Adjüs! 
Die für Schleswig geltenden und durch Profeffor Haudelmann im „Topographiſchen 
Bolkshumor” befannt gegebenen wenigen Verſe find folgende: 
Un in Tönning, jeggt be, is en Haven, 
Bon de Landlüd’ hört man em woll laven; 
Dod de Dampers famt dar op den Strand 
Un de Offen drivt wedder an dat Land. 
Un bi Sleswig feem ic of vörbi, 
Liggt dar Tingelangs an de Sli, 
Is en ganz verdammt langes Weit; 
Un de Dom, feggt he, is dat Beit! 

') Altna, feggt be, iS en Hupen Hi. 
Wo dar Rotten find, dar fünd Feen Mi”, 
Un wo Geld is, gelt feen Kunft; 
33 ja doch man, jeggt he, blauen Dunft. ® 
?) Rendsborg liggt an de Eider, 
Weer en Feſtung, jeggt he; aber leider! 
Wo de Wall weer, iS nu en Graben, 
Un dat Unnerſte, dat liggt nu baben. 8) 
?) Die beiden legten Zeilen auch): 
Un imt Tuchthus hebbt je vel’ tohopen, 
Kappeln, jeggt be, iS en Fleden, 
To en Stadt will dat noch nich reden, 
Un de Häringshandel iS dar jtarf 
Un en Häringshöfer op de Karf. 
Un in $lensborg, jeggt he, hebbt je Geld, 
Liggt an de Ditjee, jeggt he, nich an'n Belt; 
Un de Lid’ fünd dar ſwinpolit'ſch, 
elf ſünd dän'ſch, jeggt He, welk ſünd dütſch. 
Abers lat’ je jümmers wedder lopen. 
* Un in Wilſter, ſeggt he, gift't wat God's, 
Un de Majch Lett een’n nich wedder los. 
Wer in Borg, jeggt he, wahnen Fan, 
Kickt de Sweiz, jeggt he, nich mehr an. 
>) Un tonachers güng ik op Chanjjee, 
Un ie freu mi, a3 id Duidborn jeechz; m) 
Denn na Quickborn heet en fein Gedicht. 
Mat dat heten fall, dat weet id nich. 

