190 Chriftianfen: 
näm en Tienst öjn, en di der dän mä dät grotst Lüjn widderkämt, di shal’t 
Stä hewe.“ 
Dä Tränne mäget’n jam nü to Wäis. Ars Per en Paul wejn äi mä 
Hansen lupe, derfor must er sän Wäi älline gonge. 
As er’n Tidd long limm häi, fell er äw ijntog dill öjn en Logh. Aw e 
Baum wuss äbers en stijnnennen Sträte. 
Nü wuss Hans hungerj wörden, lüpp derfor in öjn en Hüss en frägel 
Am wät to ähsen. Der wörd säid to häm: „Hö bäst dü dogh her kiemmen ?” 
Hans ferteld jam nü, hö dät togingen wuss. Sö wörd er säid to häm: „Der 
en deı öjn e Bausem stont en Bulle, en der en der äs Födder. Gong nü 
jäst hane en dau di Bulle en Jeft Födder en dän käm in en fau di sellew 
wät to gauel Am’t Mjukksen törst de äi bekümmere, ir dü wät to ähsen 
füngen hest!” 
Hans päset san Bulle nü är älle Mejte göjdd. 
Sii ging dät Ir for Hansen häne, one dät er wust, wät er fertienet. Der 
säns än Däi to ham: „Nü sän din biehse Brauderne to Hüss kiemmen, lup 
nü gau häne en dau dän Bulle en Jeft, sü kost widder inkäme!” 
Hans kümm widder in. Sü stö der en ordinären Eshe äw e Shew. 
Hans stikk di Eshe öjn Täsh en lüpp to Hüss. 
As er nü inne wuss, mäget er san Eshe äm en päkket üt. Hi begänd 
äw jü ien Jan fon e Shew en dekket’s hulew är mä Göjllstöge. Sü sä er 
to sin biehse Brauderne: „Hewe jäm mör fertienet?” „Nan.' Hans bliff ärs 
bai, bitt hi e hiel Shew ärdekket häi mä Göjlistöge, en dät grotte Göjlistöge. 
Der köns long a äpijn. Nü, wän’s ai mäl wjän äw Hansen, sü wördens’t, 
dät hi nü dät Börrestä hewe shöll. 
Di Täjte wust ärs nogh en Räjjdd. 
Nü shöjns ärken häne en fertien en Täsh’nurlank. Di, wät dät feinst 
en längst en kostbärst broght, di shöllt Stä hewe. 
Dät her Tog wejn dä Brauderne nogh mä Hansen, ärs hi well jam ai 
mä hewe. 
Hans lüpp widder häne öjn sin üjll Kutier. As dät Ir ferlimm wuss, 
wörd er säid to häm: „Nü sän din biehse Brauderne kiemmen, nü möist dü 
ok to Hüss. Gong ärs jäarst hän’ to dän Bulle en dau ham en Jeft, en d'an 
käm widder_ in!” 
As Hans inkümm, stö der widder sün Eshe aw e Shew. Hi nümm sän 
Eshe en lüpp to Hüss. 
Hans mäget nü sin Länk fast bäi e Inänker; dä andere musten dät ok. 
Di iene sin kümm ärs knäp hullewwäis äm’t Hüss, di andere sin äw rikklik 
hullerwwäis. Hans färd äbers trinnaäm't Hüss en dan nogh forbäi dät längst 
fon da Brauderne järe; dät jä kön der long en ijjn ai ap ijn häm, 
Nü wust di Täjte nogh än Räijdd. Di, der jü feinst en rikkst Bräijdd 
füjn kö, di shöllt Stä hewe. Jä toghten bai jam sellew: Hans fäit dogh nijn 
Bräijdd. 
Hans widder häne öjn sin üjll Kutier. Hi däi sin Arbe der äiwen sü 
äs älltins. As dät Ir äm wuss, wörd er säid to häm:. „Der en der öjn di 
Kämmer, der stont en Ommer mä Wäder öjn. Öjn et Wäder sät en grott 
Trüss, en bäi e Ommer läit en Shrubber. Lup häne, nam jü Trüss üt e 
Ommer en shör hä mä e Shrubber düghti Aw e Rögg; ärs dü möist goräi äpkike!’ 
Hans ärbet nü sü long mä di Shrubber äw jü Trüss, bitt er tolest gor- 
niks mör öjn e Höjn häi en àaw sin bar Höjn shrubbet. 
Sü kiket er äp. Der stö en wundershön Prinsessin en eder ham. Jü 

