

Dä tr& Brauderne. 191 
sä to häm: ‚Gong nü issen häne öjn e Bausem en lökk, wer dän Bulle der 
nogh äs, en dan käm widder in to me!” 
Hans däi ok sü as jü sä. Ars hi kö sän Bulle näugens finne, e hiele 
Ställ wuss foll fon Hengste en Milletär. 
Hans in to hä en sä Beshiss. Sü ferteld jü ham, dat’s en verwänshet 
Prinsessin wuss. 
Nü kümm Hans mä in öjn e Dönsh. Der läi en fein Dräght Kluhse, 
jüst as to en Prins. Dat shöll Hans öjn hewe; ärs hi well äi, irs bäi sin 
Allerne wen wjan. 
Sü kjäarden ja dör häne to sin Allerne. 
Teghte bai sän Hüse wuss en Kraugh. Sü säit Hans to sin Bräijdd: 
„Bliww dü nü järst en Shör her, ik wäl en lait forauf lupe!’ 
Öjnt Jonken ging jü dän efter häne to Hansens Allerne en fräget, wer’s 
der äi Näght bliwwe kö. „Jà,“ dät kö’s nog. 
Hans häi öjn jü Tidd öjn e Kögen, wät ämbäi shüsselt en sin Mämmen 
en läit hölpen. As sin Bräijdd nü inkiemmen wuss, fräget Hans, wer hi hä 
ai en Fät mä Ähse inbringe mä, dän hi well jü Wüsset häll issen sijn. 
Hans kümm nü in en smijt hä dät Ähse öjn e Shüjt. Der wörden dä 
Allerne sü mäl aw häm, dat's häm efter e Ställ broghten en häm der öjn 
en lätjen Kämmer belökketen. Sin biehse Brauderne wörden sü äpbroght, 
dat's alläm snäketen, ham ai widder lemti üt e Kämmer to lejtten. 
Hans höll häm gäns raui. As dät hane àm Mäddnäght shrijdd, en älles 
to Rau wuss, desentiert Hans üt e Kämmer en dän häne to dat Wänning, 
wer sin Bräijdd släip. 
Jü mäget et Wänning em en let Hansen in. 
Di ledere Mjärn tugh Hans dat Prinsenkluhse öjn, nümm sin Bräijdd bai 
e Höjn en ging mä hä in öjn e Dönsh. 
Sü sä jü Bräijdd: „Ar Näght äs män Brejddgom kiemmen.” „Ja,“ sän 
dä Allerne, „dät het nijn Nüjdd, der san we ok freulik mä.’ 
Nü kümmens to tänken äm di andere, wät nogh öjn e Kämmer säjjtt. 
Dä biehse Brauderne häne. Ars der wuss niemmens to finnen. 
Hansen sin Bräijdd löppen nü üt en setten Jam to Woins. Sü sä Hans: 
„Nü wül ik Jam Adjes sedde, Mäm en Täjte, ärs min biehse Brauderne äi.’’ 
Nü wusten ja, hums Näght häijdd hejn. 
As Hans nü weg wuss mä sin Bräijdd, setten dä biehse Brauderne jäm 
ok öjn en Woin en kjärden efter, dän ja wjän trong, Hans kö jäm en 
Unlokk düjn. 
As’ bai ham öjnkümmen, wejns gau Urde düjn. Hans sä to jäm: „Dät 
het älles nijn Nüjdd, ik hew et nü beder äs jäm, tie Jam män raui to Hüss.” 
Jä to Hüss. Der mägetens Köst. Hans der en jä inne, sü mägeten ja 
inne, sü mägeten ja äl tränne Köst äw ijntog. 
Bäi jü Köst wuss ik ok. 
Dä biehse Brauderne behöllen dät Börrestä, en wän’s ailäwe, sü sän’s düjdd. 
Die drei Brüder, 
Es war einmal ein Bauer, der hatte drei Söhne. Der ältefte hieß Per 
(Beter), der zweite Baul, und Hans war der jüngjte. Nun war Hans immer die 
Bauernftelle zugedacht geweſen, aber die andern gönnten fie ihm nicht. So fagte 
der Vater zu ihnen: „Nun will ich euch einen guten Nat geben, zieht alle ein 
Sahr vom Haufe fort und nehmt einen Dienft an, und der dann mit dem größten 
Lohn wiederfommt, der joll den Hof haben.“ 

