

Volksmärchen aus dem öftlichen Holftein. | 213 
‚So is 't rech!’ fecht de Köfter, dar fchall he man bi blih’n. 
Ne, jecht de Vrefter, he ment dat fo, fin Swin is wech. 
Sa, jecht de Köfter weller, jo mutt he fegg’n, wenn de Bur’n dat löb'n 
ſchüllt. 
Un dar geit de Köſter ne vun af, de Preſter kann ſegg'n, wat he will. 
Do denft de Prefter toleß, de öfter bert man fo!) un will em man ne 
verſtgn: he hett dat Swin am Enn' ſülb'n ſtal'n. Un do fall't em mit 'n mal 
in, dat de Köſter em dat je gra’ angeben hett, dat he fin Swin rech lang' buten 
Taten jchull, un do denkt he: Dat Swin, dat hett anners nüms ftal’n a3 de Köfter.’ 
Nu grumelt be dar je fummertos öwer na, wo be dat rut frigen mill. 
Toletz, do denkt he, he will jegg’n, he mutt up ’n pgr Dag verreifen, un 
denn will he fin ol Grußmudder int lederichapp ?) frigen un dat Schapp fo lang’ 
bi den Köfter henſtell'n. Un denn fchall de Olfch er belur’n. 
Ka, he richt fin ol Grußmudder je int Klederſchapp, gifft er fo vel Brot 
un Kees mit, dat je vör 'n par Dog wat to [eben bett, un do geit be hen na ’n 
Köfter un jecht, he mutt up 'n par Dag verreifen, wat he fin Klederſchapp dar 
man jo lang’ bi em henftell’n jchalt. ?%) 
Sa, jecht de Köfter, dat kann dar je gern jo lang’ bi em ftan. 
Do ward dat Schapp je röwer transpertert un in den ot fin Stuw 
henſtell't, un de Breiter reift af. 
Ku 's abens, as de Köſter mit fin Fru un Kinner an 'n Diſch ſitt, um fe 
döt fit dar rech wat bi to gö’, bi dat Swinflefch, do fecht En vun de Jungs: 
‚VBadder, wat jmedt Einmal den Prefter fin Swinfleſch ft!’ 
As dat de Olſch Hört int Mlederfchapp, do ballert je an de Dör un röppt: 
‚Denn hebbt ji Tafeltüch dat doch ftal'n! Dat he’ ’E mi dufen nog ?) dacht.’ 
De Köfter de verfert HEN) um feht: ‚Si fo, nu 's ’t Spill verraden! Wat 
ſtell' wi nu up?’ 
He maft dat Schapp apen um gifft de Alſch en’n mit 'n Hamer vör 'n Kopp. 
Un do pruppft be er jo vel Brot un Kees in 'n Hals, a3 dar man jigg’ns 2°) 
rin geit, dat de Preſter men'n ſchall, ſe hett ſik dar an ſtickt. Un do mgkt he 
dat Schapp weller td. 
As de Prefter nu wa’ trüch kümmt vun fin Reif’ un he mgkt dat Schapp 
apen to Hus um will de Olſch utlaten, do fteit fe dar je un iS dot un hett den 
ganzen Hals vull Brot un Kees. 
‚Wat enmal 'n Stück Arbeit!’ denkt de Pröfter. ‚Wenn dat utkümmt, dat 
bringt je 'n böſen Upmwand.’ ®) 
He hen na 'n Köfter un fecht, fin ol Grußmudder hett Brot un Kees eten 
un bett fit dar an ftidt. HE Schall er doch wechbring'n un inpurr’n, dat dar 
doh man blots fen Minfch wat vun to weten Fricht. He will em uf hunnert 
Daler geben. 
Sa, gern, jecht de Köfter, dat will he wul dön. Un de Pröfter gifft em 
hunnert Daler. 
Ku 's abend, as dat düſter is, do dricht he je los mit de Olſch. Eers 
bert he jo, as wenn he mit er na 'n Kirchhoff will. Amer as he den Prefter 
ut 't Og i3, do bögt he awwas un bring't er na den Preſter ſin Backhus hen 
— den Preſter ſin Kökſch hett 'n annern Morgen backen wullt, dat hett he 
weten, de Köſter — um dar ſtell't he er vör 'n Backtroch hen, mit bei’ Arms 
in 'n Dech. 
Annern Morgen, as de Kökſch na ’n Backhus geit un fe maft de Dör apen, 
do fteit de Olſch dar je. 

