214 Wifler. 
Na, denkt je, wenn Grußmudder al ſülb'n bi iS, denn kanns du je wiltdes 
wat anners don. Un darmit fert fe üm un kümmt weller in 'n Sul’ an. 
‚Na, jecht de Pröfter, ‚wat hett dat up fif? Wi wull’'n je doch baden vun- 
morgen. 28) Schall dat no’ ne [08 gan?’ 
‚Sa, fech’ fe, Grußmudder is al ſülb'n bi to baden. Denn kann if je man 
min anner Arbeit don.’ 
De Bröfter verfert fit je un geit ſülb'n hen. 
Richti, do fteit de Olſch dar vör 'n Badtroch, de AÄrmeln upkrempelt un 
bei’ Arms bet an 'n Ellbagen in 'n Dech. 
Den Preſter treckt de Greſen dör. He ſleit gau de Dör wa’ tö un dat na 
'n Köſter hen. 
‚De Olſch is weller kam'n,' ſech' 'e, ‚je ſteit in 'n Backhus un backt. Wat 
ſtell' ik enmal up?’ Un he bidd't den Köſter, he ſchall gr doch wa’ wech bring'n 
un inpurr’n, he will em uf noch mal wa’ hunnert Daler geben. 
‚Sa, gern,’ jecht de Köfter, ‚dat jchall wul beſorgt ward'n.' 
Na, 's abens, as dat düfter iS, do flept de Köfter je wa’ los mit de Olſch 
un flept er na den Preſter ſin'n Körnbön rup. Dar jtellt he er bi 'n Wetendutt 
hen un gifft er 'n Schüffel in ’e Hänn', as wenn je bi den Wẽten to jchüffeln 
i3. Un do maft he dat En Finfter apen, ftreit 'n par Handvull Weten buten vut, 
un do maft he fif ut 'n Smof. ”) 
Annern Morgen, as de Pröfter fin Finfter apen makt un will mal int 
Weder kiken, do ward he den Weten je tvar. 
„J, denkt he, ‚wo fümmt de Wet dar hen?’ 
He kikt ünnerhöh °) — do fteit dar 'n Finſter apen up 'n Bün. 
Dbwel,' denkt he, ‚wat hett dat to bevid’n?’ 
He to Bön an un maft de Dör apen: do fteit des Döfters de Dich wa’ 
dar un is bi 'n Wöten to ſchüffeln. 
He wa’ hen na 'n Köfter un jecht: ‚De Dlih iS wa’ dar. Ge ſteit up ’'n 
Bön un ſchüffelt den Weten ut ’t Finſter. Wo ſchall if er enmal vun 'n Liw 
(03 ward’n? Un he bidd’t den Köfter fo vel, he fchall er doch wa” wechbring'n 
un dep inpurr'n. He will em uf noch mal wa’ hunnert Daler geben. 
De Köfter jecht je wa’ ja un kricht je weller fin hunnert Daler. 
»s abens, a3 dat düfter is, do fett he fit je wa’ af mit de Olſch. Un do 
bring’t he er na fin Hus hen, um dar verftict he er. 
Annern Dach, do kümmt dar 'n Juden bi em mit ’n groten Paden up ’n 
Nacken. Un de Köfter Köfft em Büxentüch af vör fin Jungs. 
As he ſin'n Packen weller töfnütt hett, de Ju’, do fröcht de Köfter em, wat 
he al bi den Breiter weß is. | 
Ne, jecht de Ju’, dar mach he ne hengan. 
DO, worim dat ne, fecht de Köfter, de Pröfter nimm’t em doch uf ſachs °°) 
wat af. 
Ra, jecht de Zu’, denn will he awer ers mal to Wertshus um will ſik Möt 
drinken. 
As de Ju' nu wech is — ſin'n Packen hett he ſo lang' bi den Köſter 
laten —, do kümmt de Köſter bi un packt de Olſch mit na den Packen rin, un 
do knütt he den Packen weller tb. 
As de Ju' wa’ trüch kümmt ut 't Wertshus un he nimm't ſin'n Packen up 
’n Puckel,“)) do iS he je fo ſwar, de Packen. 
He denkt awer, dat kümmt darvun, Dat be HE int Wertshus en'n uppackt 
hett, un ſlept je mit ſin'n Packen los. 
Nu kuͤmmt he je bi den Preſter an um mokt ſin'n Packen apen. ‚Nehmen 

