

Volksmärchen aus dem öftlichen Holftein. 215 
Sie dies, Herr Paſtor,' jech’ ’e, ‚das ift fein. Oder nehmen Sie dies,’ lech’ ’e, 
‚das ijt noch feiner.” Um fo nimm’t he immer en Stück na 'n annern ut ſin'n 
Packen herut. ‚Nehmen Sie dies,’ jecht he toletz, ‚das iſt das allerfeinfte.’ Un 
ſo'as he dat Stück herut nem’n deit, fümmt de Olſch to Ruum. 
De Su’ Lett ſin'n Baden in Stick un maft, dat de ut 'n Huf kümmt. Un 
de Preſter hett de Olſch je weller up 'n Liw. 
He je wa’ hen na ’n Köfter un Eagt em dat, wo em dat geit mit de 
Olſch. Un he bidd’t em fo vel, he ſchall er doch wa' wech bring’n un ſchall er 
jo dEp inpurr'n, dat je fin Dag ne weller kümmt. He will em uf noch mal ma’ 
hunnert Daler geben. 
Na, de Köfter jecht dat je weller tö um richt je wa’ fin hunnert Daler. 
's abends, as dat düſter iS, do pucelt he je weller mit de Olfch af. Un do 
bring’t he er hen na den Pröfter fin Wei'koppel. Dar hett den Preſter fin ol 
ZTöt 1%) up ’e Wei’ gan mit er’n tweéjhri'n Fal’n.1!) Un do kümmt he bi, de 
Köfter, un ſnall't de Olſch up den Fal'n faß un gifft er 'n Gaffork 12) ünnern Arm. 
Nu heit de Bröfter den annern Dach utriden wullt, un 's morgend — dat ’3 
noch jo in 'n Schummern 1?) weß —, do geit he hen un will fit de Töt vun 
de Koppel hal’n. 
As he na de Koppel kümmt, do fteit de ol Töt al vör an bi 'n Slabbom. 14) 
De Sal, wo de ol Grußmudder up feten bett, bett bet awwas 5) gan, un de 
Breiter hett fit wider ne an em fert. 
Nu Fricht he de ol Töt den Halter 1%) je üm un fticht up. Un as he ut ’t 
Dörlock ritt, do kikt he fit mal im, wat de ol Fal uf wul nafam’n deit — alleen 
hett de Fal dar je ne bliben kunnt up ’e Koppel —, do ward he de Olfch 
je war. 
He ſchütt in en'n Dutt !) um gifft de ol Töt de Haden. Awer de Fal 
fümmt je achter de Töt an lopen, ım up den Fal'n fitt de Olſch je up mit de 
Fort, as wenn je den Prefter dar mit dörjagen will. 
Den Prefter famt de Har to Barg, un he Iett fopen, all’ wat 't Tüch hol’n 
will. Amer de Fal kann je duller lopen a3 de ol Töt, un de Olſch mit de Fork 
fümmt em je ümmer neger up ’e Haden. 
Toletz, up 'e Hofte’, '?) iS de Difch al ganz kort achter em, un dar felt 
niks an, un he fricht de Forkentinn'n 19) twifchen de Ribb'n. Awer to 'n Glück'n 
hett de Grotdör man half apen ſtan. Um wilt 2%) de Pröfter up de ol Tüt na 
de apen Dör rin flutfcht um na de Grotdel rup ſuſ't, wiltdes fart de Olſch mit 
de Fork gegen de to ?!) Dür an, um vun den Stot flücht de Olſch achteröwer, 
un de al fteit ftill. 
Nu de Preſter je weller na 'n Köfter hen un Elagt em, wo em dat geit 
mit de Olſch, un wat he vör 'n Angs utſtan bett. Un he bidd’t em vun Himmel 
to Eer, he fchall er doch wa’ wech bring’n. He will em uf noch mal wa’ hunnert 
Daler geben. He ſchall er awer noch vel deper inpurr'n; füß fimmt fe doch weller. 
„Na, denkt de Köfter dunn, ‚na diſſ'n 22) Heß em je wul nog extert.’ 3% Un 
do bring’t he de Olſch hen na 'n Kichhoff un purrt er dar in. Un do is fe 
uf ne weller fam’n. — 
'n por Dog naher, do geit de Pröfter mal ömwer 'n Kirchhoff, un do Find 
de Jungs dar to fpel'n, den Köfter fin Sungs uf mit. Un as de Breiter dar 
verbi geit, do jecht de En Köfterfung gra’ to de annern Jungs: ‚Min’n Föten um 
din'n Föten,’?) un min Vadder bett den Pröfter fin Swin ftal’n.’ 
‚Wat ſe's du dar eben?’ fecht de Pröfter. ‚Sech dat noch mal, min Jung.’ 
„sa, jecht de Jung, ‚ie je wider niks as: ‚Min’n Föten un din’n Föten, um 
min Vadder hett den Breiter fin Swin jtal’n.’ 

