
Volksmärchen aus dem öftlichen Holftein. 237 
Un do geit fe up ’e Tripp henftan un fecht: ‚Siap,*) en Og, ſlgpt, time 
DOgen, jlgpt, dre Dgen.’ Un darmit fpringt fe tö un will hwer de Löb'n wech 
Ipring’n. 
Amer dat vert Og hett je ne flapen — fe hett je ne fecht ‚Ilapt, ver Ogen,’ 
Dat hett je vergeten —, un do kricht **) de Löw' er to paden un toritt er. 
As he ſik nu wa’ dal lecht hett, **) de Löw’, do geit de Rönisdochter up ’e 
Zripp henfton un jecht: ‚Stap, En Og, flapt, twée Ogen, ſlgpt, dre Ogen, flapt, 
ver Ogen.’ 
Do jlgpt al’ ver Ogen t6.'%) Un do fpring’t je t6 um kümmt glückli dör 
de Löb'n wech. 
Do is ſe je redd't. 
Nu will je je toers na er'n Vadder ſin'n Sluß hen. Amer as je dar an— 
fümmt, do is de 1°) Sluß je afbrenn’t. 
Do wet je uf je, wo dat töggn deit, dat er nüms 1) wat to leben bröcht hett. 
Nu geit je je wider. 
Zoleg — dat ward al düfter — do kümmt je in ’n grot Holt to gang’. 
Do fticht je to Böm un will mal fen, wat fe ne wör ?%) ’n Lich wor 
ward'n kann. 
Do ſüt je in 'e Fern 'n Lich, dar geit fe uptö. AS fe dar ankümmt bi 
dat Lich, do iS dat 'n Sluß. 
Dat is de Sluß weh, wo er Brüdiam in want hett, de Könisſön. 
Ku geit je dar je rin na 'n Sluß, un do dröppt ?!) fe dar ’n Frı. 
Do fröcht je de Fru, wat je’dar fen Kökſch nödi hebbt. 
39, jecht de Fru, je kann bi er ankam'n. 
Do verme’t *?) fe fif dar in ’n Sluß as Kökſch. 
De Fru hett dré Döchter hatt. De fünd fif ftridi 2°) weß un hebbt all’ 
dre den Könisfün gern hebb’n wullt. De en hett em hebb'n wullt, un de anner 
hett em hebb’n wullt. 
Nu heit de Könisjün fecht, de em jo 'n Geldbüd'l maten kunn, gra’ fo ’n, 
a8 he in ’e Taſch harr, de wull he to 'n Fru nem’n, anners fen. 
De dr& Döchter hebbt awer ne fo 'n trech 2%) krigen kunnt. 
Do kümmt de ölls Dochter mal bi er an in ’e Khök un fröcht er, wat je ne 
fo 'n Geldbüd'l mgken Fann. 
Se beſüt em un ſecht ja, dat kann fe. ; 
Sa, ſech' je, denn ſchall fe er doc jo ’n malen. Denn will fe fo lang’ de 
Arbeit vör er dön. 
Do makt je er 'n Geldbüd'l, de hett ganz affrat fo utjen, a8 de anner. Un 
do geit de Dochter dar mit hen na den Könisfün um fecht, je hett em moft. 
Ku hett de Geldbüd'l je gra’ jo utfen a3 de anner, un do ward je ’n 
Dach anjett, wo de Hochtit ward’n fchall. 
As dat nu amwer fo wid iS, un de Hochtit ſchall ward’n, do is fe frank, de 
Brut, un kann ne utgan. 
Do kümmt fe in ’e Kök an un ſecht: ‚Dern, kumm gau ?°) mit un tree ?%) 
min Med an, un denn für ?”) du mit em hen na Kirch. Du jüß 2%) je gro’ fo 
ut a3 if. Du muß gwer jo un jo ne fprefen,’ jech’ fe, ‚du Heß je 'n finer 
Stimm as if.’ 
Do mutt de Kökſch de Brut er Kled antreck'n, un do ment de Könisſhn je, 
dat fin Brut dat is, un fürt mit er los. 

) Erzählt wurde: ‚jlöppt een Og, jlöppt twee Og' uſw. 
**) Erzählt wurde: ‚um do kri't de Löb'n er to paden un torit er’... ‚as fe fit nu 
wa’ dal lecht Hebbt, de Löb'n.' 

