

Volksmärchen aus dem öftlihen Holftein. 91 
gan un ne fürn un ne riden, du ſchaß ne kled't mejen um ne ngk, um jchaß ne 
in 'n Wech kam'n un ne ut 'n Veh. Wo mwullt du dat wul malen?’ 
| ‚D, Badder,’ fech’ je, ‚dat wüwwi lich frigen. Hal mi man dat Fijchernett, 
un denn ſpann' mi man den Ejel vör de Slöp.' 
| Do bewinn’t fe fi in dat Fifchernett: do is je ne kled't un ne ngf. Un do 
jett fe fit up de Stöp: do fümmt fe ne angen, ne anfdrn un ne anriden. Un 
do flöpt fe in ’e Wagentraw (Wagenfpur) lanf: do fümmt je ne in 'n Wed un 
ne ut 'n Wed. 
Us je up 'n Hoff fümmt, do Lett je fit bi den Grafen mell’n. 
Nu is fe je ne kled't weß un ne naf, hett je ne gan, ne fürt un ne reden, 
un is je ne in 'n Wech kam'n un ne ut 'n Wed. 
Do jecht de Graf, wenn je jo Elöf is, denn Schall je fin Fru ward'n. Wat 
je dat will. 
86, Tech’ fe, 
3a, jecht de Graf, je Schall fit awer nich mank (zwiſchen) ſin'n Kranı ftefen. 
Wenn je fit mank ſin'n Kram ftefen deit, denn jünd je ſché't (geſchieden). 
Ne, dat will fe uf ne, jech’ je. Awer je will fit uf wat utbejcheden. Wenn dat 
doch fo wid kam'n fchull, un je wörr'n ſché't, denn will je fit dr& DE wünjcen. 
Sa, ſecht de Graf, dat Schall je denn uf. 
Un do nimm’t de Graf er to 'n Fru. — 5 
Na verlopener Tit möt de Burn vun 'n Dörp dar mal plögen an ’n Hoff. 
Un de Per blim’t 'snachs dar, in 'n Stall. Un den en'n Burn fin Töt (Stute), 
de ſchall fal’n, un fat de Nach. Un de ol Fal (Fohlen) verbijtert un kümmt na 
'n annern Stall ’rin, wo ’n annern Bur’n fin Wallad fteit. 
Do fecht de Bur, den’ de Wallack töhdrt, dat i8 fin'n Fal’n. Un den’ de 
Töt töhdrt, de fecht, dat is ſin'n. 
Do kri't je fif dat Striden, un dat fümmt vör 'n Grafen. 
Nu iS de ol Sal je noch jo dummeri weß un i8 ümmer achter den Wallad 
an lop'n. 
Do fecht de Graf, dat Kind folgt de Mudder. Un wenn de al bi den 
Wallack funn’n iS un löppt uf ümmer achter den Wallaf an, denn iS dat den’ 
Bur’n fin’n Fal'n, den’ de Wallack töhürt. 
Nu kann de anner Bur dar je niks bi mofen. 
Do ra’t de Li’ em, He Shall mal na de Gräfin gan. 
Na, he geit je hen um vertell’t er dat. Sp un fo. Wat HE dgrbi mafen jchall. 
Do fecht de Gräfin, je will em dartö verhelpen, dat he fin’n Fal’n weller 
fricht. Amer He ſchall er nich verrgden. 
Ne, jech’ ’e, dat will he denn uf ne. 
Sa, ſech' je, denn jchall he man 'n Ketjcher nem’n un darmit na de Sandkul 
(Sandgrube) gan, wo den Grafen fin Ritſtig verbi geit. Un wenn de Graf an- 
riden kümmt, denn fchall he dar in rümfetfchern in 'n Sand, a3 wenn he fiichen 
deit. Denn ward de Graf em wul frggen, wat he dar malt. Denn jchall be 
jegg’n, fin Fru iS fo jlech frank un is jo mit Luffn na 'n Fiſch. Denn ward 
de Graf mul fegg’n, wat he ne rech Flöf is. Ut den drögen Sand, dar kann he 
je doch Een Fisch rut Frigen. Denn jchall he jegg'n, jo war as he ut den drögen 
Sand fen’n Fiſch rut frigen kann, jo war fann 'n Wallad uf ken'n Fal'n krigen. 
Denn ward de Graf wul ſegg'n: ‚Dat Heß du nich ut di ſülb'n.“ ‚Awer denn 
verrq’ mi ne,’ jech’ je. 
Na, den annern Morgen, do nimm’t he je 'n Ketſcher, geit dgrmit na de 
Sandful un fang’t in den Sand an to Fetichern. 
Do kümmt de Graf anriden. 

