
Volksmärchen aus dem öſtlichen Holitein. . 139 
Un do wet he dar je anners narms ?) mit hen: do ftidt he den Bö’finf in 
'n Bojjen.?) 
Nu hett He gra’ dat Evangelium hatt vun den Phariſäer un Zöllner. Un 
a3 he nu de Hand nem’n deit um jecht: Und der Höllner ſchlug an feine Bruſt 
und ſprach: ‚D min Bö’finfl” ſech' ’e dunn. 
As he fif vör de Boß flagen bett, do iS em mit 'n mal infull'n, dat he 
ſin'n Bd’finf dar je in hett, in n Boſſen. 
Do hett he dat anner gar ne fecht fregen. Nach Frau Schlör. 
Anmerkungen: !) Buchfink. ) nirgends. °) Bujen, Bruſttaſche. 
37. De Preester mit den Boddermelksketel. 
Dar iS mal 'n Prefter weh, de hett mal ſünnda's predi'n ſchullt. Dat is 
awer fo fürchterli warm weß den’ Dach, un do Hett he ſik 'n Ketel vull Bodder- 
melf mit rup nam’n na de Kanzel. ; 
Nu hett He gra’ dat Evangelium hatt: ‚Über ein Kleines, jo werdet ihr mic) 
ſehen, und aber über ein Sleines, jo werdet ihr mich nicht jeden.” Un wenn he 
ſecht hett: ‚jo werdet ihr mich nicht jehen,’ denn heit he fit daldükert um 
immer gau ers 'n Kluck?) Boddermelf nam'n. 
Nu hett he ſik mal 'n beten lang' dal buckt hatt, un do will he ſo flink 
wa' ünnerhöch, do kricht he in ’e IE dat Sel hwern Kopp, un do kümmt be 
mit fin’n ganzen Boddermelfsfetel ünnerhöch. Nach Frau Schlör. 
Anmerfungen: !) niedergedudt. ?) Schlud, tonmalendes Wort. 
38. Wo bleibt denn der Sobn? 
Dar i8 mal 'n Bur’n weß, den’ bett dat toèrs man wat fnapp gan. Un 
as fin Fru in Wuchen kümmt un fricht 'n lütt'n Jung, do will de dat Döpgeld 
ipar’n un döfft dat Kind ſülb'n. 
Dat i8 int Steswigfch weh, un he iS dar jo mit lank ) fam’n. 
Na ’n par Sar, do verköfft he fin Ste’ un köfft ſik int Holftenih an. Dar 
hett em dat beter gan; dar heit he fif ganz bret ſtan. 
As de Jung nu na Schöl kümmt, do ſchall He je 'n Döpſchin vörwiſen. 
He hett awer je ken'n Döpſchin un kann uf je ken'n bring'n. 
Do melt de Schö’meifter dat an'n Préſter. Un de Preäſter ſchickt em 
Dlfer, den Bur’n, he fchall mal hen na em fam’n. 
Do feggt de annern Bur'n to em — he bett DE dat vertellt, dat he den 
Jung ſülb'n döfft hett -—: ‚Minfih,’ feggt fe, ‚dar löpps je böf’ mit au. Dat 
ward je min Dgg ne dögen.’ ?) 
Na, de Bur de kricht 'n fett Maßkalf in 'n Rep un tredt dar mit hen, um 
den Sung nimmt he uf mit. Un as he rin geit na 'n Preſter, do mutt de 
Sung fo lang’ buten vör de Dör ftgn blib’n un mutt dat Kalf wiß hol’n. ” 
‚Na, feggt de PBröfter, ‚und Sie können feinen Taufjchein beibringen? Wer 
hat das Kind denn getauft?’ 
‚Sa, Here Baftor,” fech’ ’e, ‚it heff em ſülb'n döfft, den Jung.’ 
‚Sie jelbft?’ jecht de Preſter. ‚Wie haben Sie das denn gemacht?’ 
‚Sa, fecht de Bur, ‚ie göt*) em ’n beten Water öwern Kopp un do fe if: 
‚Sch taufe dich im Namen des Vaters und des heiligen Geiftes.’ 
‚Sa, ſecht de Preiter, ‚aber wo bleibt denn der Sohn?’ 
‚Sa, Herr Paftör,’ fech ’e, ‚de iteit buten vör de Dür un Hölt dat Ralf jo 
fang’ wiß. SE Heff den Herrn PBaftor’n 'n rech jchön fett Maßkalf mitbröcht.' 

