
Volksmärchen aus dem öſtlichen Holſtein. 231 
Den’ geiht 't, kort to vertell'n, grad’ ebenfo. As je mit de Fruffoß kümmt 
un je fröcht em: Na, eers eten oder er8 meten? do fecht de uf: ers meten. Un 
do halt fe 'n Tölop un fpringt dar wa’ baben öwer hen. Un he mutt uf je 
fo wa’ aftreden. 
Do echt de jüngs Söhn, de hett Hans heten — den’ hebbt de annern 
immer fo ’n beten dummeri hol’n — de fecht do, denn will he dar mal hen. 
Dh, Jung, ſecht de DL, wat wullt du dar? Din beiden Brüder fünd dar 
niks bi word’n: du warrs dar je gar niks bi. 
Rp Badder, ech’ ’e, dat fann 'n mennimal ne weten. SE will 't doch 
mal verjüfen. 
Na, denn gah los, ſecht de DI. 
Hans nimmt fin 26°) öwern Naden, un denn nimmt he fit jo ’n fütt Köppen ”) 
vull grön Sep 9) mit, un do geiht he je hen. 
As he in de Wiſch kümmt, do meiht he fo ’n beten bi fif rim, un meiht 
fo 'n lütten Placken af, wo he göt up ligg'n fann, mehr ne. Un as he dat hett, 
do Techt he fit hen to 'n Slapen. Un flöppt fo lang’, bet de Könisdochter mit 
de Fruffoß kümmt. 
Do Walt he up. 
Na, Hans, fecht je un lacht, mehr heß ne af? 
Sa, jech’ ’e, dar ſprings du noch gar ne röwer. 
Dat lütt Flach? 1!) ſech' je. Dar jhall ik noch to Ipring’n ? 
a, Seht Hang, ſpring'n ſchaß du. 
Na, wullt denn ers eten, jech’ fe, oder wüllt wi ers meten? 
Ne, ers eten, echt Hand. 
Do fett je fit bi em int Gras, un Hand vertehrt je fin Fruffoß. 
As he bi to eten iS, do ward fe dat Köppen wahr mit de grön Sep. 
Wat heß dar in, Hans? fröcht ſe. 
Ja, ſecht Hans, dat is Sprungſalw. Wenn 'n fit de ünner de Foͤt ſmert, 
denn kaun 'n noch vel wider ſpring'n, ahn’n '*) Tolop. 
D Hang, fech’ je, dat will ik doch mal verjdfen. 
Hans mutt ehr wat ünner de Fot mern, un do fchall 't Meten je losgahn. 
Sieh fo, Hans, ſech' je, nu paß up. Un darmit fpringt je tü — 'n Tölop 
halt fe gar ne &r3 — um rutſch! geitfeht"?) je ut um Licht up ’e Nss. 
Nu hett fe je ne jo wid ſprung'n, as Hans meiht hett, un do hett Hans je 
wunn’n. Un do geiht He mit ehr hen na 'n Köni um will ehr je to 'n Fru hebb’n. 
De Köni will dar awer niks vun weten. So 'n ol'n dumm'n Hans hett 
fin Dochter je ne hebb'n ſchullt. Un do echt he to Hans, ne, dat fann ne gel’n: 
he hett fin Dochter bedragen, to 'n Fru fricht he ehr ne. Un do mutt Hans 
uf je jo wa’ aftreden. 
As dat 'n Titlang her is, do ward de Könisdochter frank. Un de Dokters 
ſeggt, ſe kann anners ne wa' beter ward'n, fe mutt dre friſch Figen to eten hebb'n. 
Do lett de Köni utgahn, de em dre friſch Figen bring'n kann, wo ſin 
Dochter wa' beter vun ward, de ſchall ehr to 'n Fru hebb'n. 
Do ſecht de ölls Söhn: Du, Vadder, ſech' », weß wat? Wi hebbt hier 
je fo 'n ſchönen Figenböm in’n Gard'n. Dar will if Dre Figen vun afplücken 
un will de hen bring’n. 
a, min ung, fecht, de DL, dat dd man. 
HE kricht fin Figen in jo 'n fütten Bidel un geiht day je mit los. 
Ünnerwegens begegent em 'n ol'n Mann — dat iS un’ Herrgott weß —, 
de fröcht em, wat he dar in fin'n Büdel Hett. 
Perfigen, ſech' 'e. 

