232 Wiſſer. 
Denn lot ’t Perfigen blib'n, ſecht de ol Mann. 
AS he dar nu kümmt up ’n Sluß, do Lett he fit je anmell'n, dat he frifch 
Figen bringt vör de Franf Rönisdochter. 
a, fecht de Köni, denn (gt din Figen mal fehn. 
HE makt fin’n Büdel je apen un langt dar rin, un do Fricht de dar dr& gel 
Perfigen rut. 
Dumm’ Bengel! fecht de Köni, wullt du en'n hier noch vernarr’n 14) hebb'n? 
He röppt de Wach, um do jackelt 19) je em todegen 16) af un ſmit em rut. 
Un he fümmt je fo wa’ an to Hus. 
Do ſecht de twet Söhn, denn will he mal hen mit Figen. 
Den’ geiht ’t, fort to vertell'n, grad’ ebenso. 
As de ol Mann em fröcht, wat be in fin’n Büdel bett, do fecht he uf: 
Perfigen. Un as he naher bi’n Köni fümmt, do fünd dat Perfigen. Un do 
fricht he fin Jackvull 1%) um kümmt uf je jo to Hus wedder an. 
Do jeht Hans, denn twill HE mal ben. 
Och, Jung, ſecht de OL, wat wullt du dar? Din beiden Brüder ehr digen 
hebbt niks Holpen: wat ſchull'n din denn wul helpen? 
Ja, Vadder, ſech' 'e, dat lat; dat kann 'n mennimal ne weten. SE will ’t 
doch mal verfüfen. 
He plückt ſik dre Figen af un geiht dar mit los. 
Do kümmt de ol Mann dar wedder her. 
Na, Hans, ſech' 'e, wat heß dar in, in din'n Büdel? 
Friſch Figen, ſecht Hans, de ſchall de krank Könisdochter hebb'n. 
Denn lgt ’t friſch Figen blib'n, ſecht de ol Mann. 
As Hans vör'n Sluß kümmt, do will de Puff!) em ers gar ne rup laten. 
HE denkt, Hans will den Könt uf vernarr’n hebb'n. 
Do lett Hans em in den Büdel kiken, un do ſücht he je, de Puſſ'n, dat 
dat Figen ſünd. Un do lett he em dör. 
AS Hana bi den Köni fümmt, na, jecht de Köni, du büß uf wul fo ’n 
Driwert !?) a8 din beiden Brüder. Mak din'n Büdel man ers mal apen. 
Hans mokt ſin'n Büdel apen, un do kricht He dar dré rech ſo'n ſchön friſch 
Figen herut. 
Se leggt de Figen up ’n goll'n Töller, un do Fricht de Könisdochter ehr to 
eten. Un fo as fe ehr up hett, iS fe wa” beter. 
Nu heit Hans dat uf je kunnt. 
De Köni will dat awer noch ne gell'n Taten. He hett hunnert Hafen, fech’ 
'e, in fin’n Stußgard’n. Wenn Hans de En’n Dag dwer hoden kann, um kann 
ehr 'sabens all’ Hunnert wa’ mit to Hus bring’n, denn ſchall he fin Dochter hebb’n. 
Hans denft: Dat kanns je doch ne. He fett 'n Kopp häng'n un ſchüfft af. 
Unnerwegens begegent de ol Mann em wedder. 
Na, Hans, ſech' ’e, wat fehlt Hi? Du ſühß je rein fo ‚benaw’t ?®) ut. 
Sa, jecht Hans, if fchall den Köni fin Hunnert Hafen höden. Wenn if dat 
kann, denn fchall if de Könisdochter hebb’n. Awer dat kann if je ne. 
34, Hans, jecht de ol Mann, dat kanns dır. 
Sa, wo fchall if dat maken? jecht Hans. 
Dat will if di fegg’n, Hans, jecht de ol Mann. Hier heß du ’n Fleit. 
Wenn du dar up fleiten deis, denn fgmt de Hafen all’ wedder up ’n Dutt. ?)) 
Awer wenn de KRönisdochter bi di kümmt un will di 'n Hafen affüpen, denn 
muß du di hart?) hol'n un muß ehr ken'n Friegen Yaten. 
Ne, jecht Hang, dat will he denn uf ne. 
Annern Morgen geiht Hans wa' hen na 'n Köni un fecht, he will de Hunnert 
Hafen Hoden. 

