
Bolfsmärchen aus dem öftfihen Holſtein. 233 
Se It de Hafen ut, un fo as fe rut fünd, löppt de en hier hen un de 
anner dar ben. 
Hans Fricht fin Fleit ut de Tafch un fleit. Un do famt fe al’ wa’ trüch. 
Sp geiht dat nu den ganzen Dag. De Hafen fünd ümmer hwer all’ de 
Bargen; un wenn Hans fleit, denn kamt je ümmer al’ wa’ up ’n Dutt. 
Namdags kümmt de Könisdochter bi em an: He ichall ehr doch 'n Hafen 
verköpen. 
Ne, Dern, ſecht Hans, dat kann 'k je ne. Denn heff if vunabend ?°) min 
hunnert Hafen je ne. 
Se bidd’t un prell't ?*) awer je fo fang’, bet he ehr toletz doh en'n 
friegen lett. 
Se richt ehr'n Hafen in 'n Korf un geiht darmit Los. Den’ Heß ſchön 
anföhrt! denft je, nu hett he fin hunnert Hafen je ne vunabend. 
Amer as je al dicht bi 'n Sluß iS, do richt Hans fin Fleit Her um fleit, 
un wutſch! ſpringt de Hal’ ehr rut ut 'n Korf, um dat weg, un kümmt bi Hans 
wedder an. 
’Sabens hött??) Hans hen to Hus mit fin Hafen. Se ward wa’ inlaten in 
’n Gard’n, un de Köni tell't?“) ehr, un do ſünd je dar all’ hunnert wedder. 
De Köni will dat awer noch ne gel’n later. Hans ſchall em ers 'n Sad 
vull Wahrheit bring'n. Wenn he dat uf noch kann, denn Schall he de Könis— 
dochter hebb'n. 
Hans Lett 'n Kopp je wa’ häng'n un tredt af. Un will je wa’ hen to Hus. 
Do kümmt de ol Mann wa’ gegen em an. 
Na, Hans, fech’ ’e, wat fehlt di? Du büß je wedder fo arm'n Sinn’s. 
Sa, fecht Hans, de Köni will dat noch ne gell'n laten. SE jchall em ers 
»n Sad vull Wahrheit bring’n. Wenn if dat kann, denn ichall if de Könisdochter 
hebb’n. Awer dat kann ’F je ne. 
Sa, Hans, fecht de ol Mann, dat kanns du. 
a, ſecht Hans, wo fehall if dar bi fam’n? Ik wet je gar ne, two De 
Wahrheit 18. 
Sa, Hans, fecht de ol Mann, dat will if di jegg’n. Du nimms 'n Sad 
un 'n Sadsband, um denn geihs du hen na 'n Köni un maks dat fo un fo. Un 
darmit fecht de ol Mann em Bejched, wodenni as 27, He dat mafen fchall. 
Annern Dag, do geiht Hans je wa’ hen na 'n Könt. 
Na, Hans, fecht de Köni, beings du mi 'n Sad vull Wahrheit? 
Sa, Herr Köni, jecht Hans. 
Sa, fecht de Köni, du hei dar je ne niks in, in din’n Sad. 
Ne, jecht Hans, noch is 'e ) nifs in. Amer dat fchall ne lang’ dur’n, denn 
i3 be vull. 
Na, dat Schall mi doch mal verlang'n! jecht de Köni. 
Sa, jecht Hans, Herr Köni hett je doch utgahn laten toer3, de wider meihn 
funn as fin Dochter ſpring'n, de ſchull ehr to 'n Fru hebb’n. Un do Heff if 
je doch wider meiht. Is dat wul ne wahr, Herr Köni? 
Ig, Hans, ſecht de Köni, dat heß du. Dat is de Wahrheit. 
Herin na min’n Sad, ſecht Hans, dat min Sad bull ward! 
Un darmit richt he den Sadsband Her un binn’t em nedd'n 29) jim, üm 
den Sad. 
Sa, um naher, fecht Hans, do hett Herr Köni je doch utgahn Taten, de em 
dr& frisch Figen bring'n kunn, wo de Könisdochter wa’ beter vun wörr, de ſchull 
ehr to 'n Fru hebb'n. Un do heff ik je doch Dre friſch Figen bröcht un heff ehr 
wa' gefund maft. Is dat wul ne wahr, Herr Köni? 

