“der Natuur. 0 
Swruur-Onperzoeker. Zo is het Eerwaar- 
den vriend. Het is gevaarlyk te veel te ge- 
looven , maar het is nog veel gevaarlyker niets 
te gelooven. De Oude \W ysgeeren hebben dik- 
wils te veel gelooft, om dat zy de proefnee- 
ming veronachtzaamde; en onze hedendaag= 
{che Wysgeeren willen niets gelooven ‚ of 
het moet door proefneemingen beveftiot zyn: 
Deze proefneemingen hebben alleen betrek- 
king tot het eindige, en dus zien zy het on- 
eindige voor een loutere herffen-fchim aan. 
WaarMoNp. Die n’yverige Honinebytje » 
dat beladen met de vruchten van Zynen Vein 
nuftigen arbeid te rug keerd, zou, indien het 
hem bekend was, de verwaandheid van die 
zo genaamde Wysgeeren belagchen , die de 
Natuur, en de oorfpronk van de Natuur on- 
der een verwarren. Die Byen, deze Zyde- 
wurmen ‚ welke als echte kinderen der Natuur, 
met dankbare ftemmen ons toeroepen dat zy 
de bewyzen van Gods aanwezen in zig zel- 
ven bezitten 3 dat ieder, in zyn wezen en 
werken, de merktekenen van de oneindigheid, 
Almacht, wysheid en goedheid des Scheppers 
rond draagt, worden by my hooger geacht, 
dan die dwaze ftervelingen , welke den Hemel 
goeken te bettormen ‚ oM Gods- Troon te 
overweldigen. 
LerR-GRAAG. Uit myn gezang, zal de ge- 
leerde Heer Natuur-Onderzoeker „, hebben kon 
nen afneemen, dat ik myne verbeelding den 
Joffen teugel vierende, myn ziel als op hare 
vleugelen ten Hemel gevoerd was, by myh8 
geliefde Moeder, met haare Lofzang en die 
As B Meric 
