der Natuur. —— 163 
Fen, en toond geen afgunft, dat het een an- 
der ook wel gaat; nooit ziet men ze vegten 
om malkander de honing of het wafch af te 
nemen ; maar als zig roovers of vyanden ver- 
toonen, dan fpannen zy te zamen om dezelve 
te verdryven en te ftraffen. 
WAARMOND. Ik heb eens een niet onaar- 
degene daar van gezien. Gaande op het 
veld, in dien tyd wandelen, zag ik hoe een 
jong veulen, dat losbollig over het veld her- 
waards en derwaards liep, een van die Bye- 
korven om gooide en in ftukken floeg 
de ik geen tien roeden verre daar van daan. In 
een ommezien kwamen de Byen van alle die 
korven daar op toefchieten, zo dat de lucht 
zwart van Byen wierd, die alle op dit veulen, 
als haaren algemeenen vyand aanvielen, om 
het zelve de fcherpee van haare angels te doen 
gevoelen , het lighaam van dekop tot de ftaarr, 
zodanig rontom bedekkende, dat ’er geen 
plaatsje vry was, terwyl nog een groote mee- 
higte rontom het veulen vloogen ‚om het zel 
ve op haar beurt, mede te fteeken. 
Lrer-craag. Deden zy myn waarde Oom 
geen leed ? 
WaAARMOND. In ’t minfte niet Nichte ; maar 
om dat zy by duizenden, rontom my vlogen, 
Sing ik op het gras neder zitten, wanneer ik. 
wel haaft van dit toornige volk ont{lagen wierd, 
re het hollende veulen overal vervolgden ; en 
iK Sloof dat zy het dood geftoken zouden 
hebben 2 Zo het niet im een wyde wetering 
was gefprongen, waar door die felle ftryds 
welke aan het veulen beide zyne oogen» CD 
ts La het 
